De pakketbezorger

Druk , druk, druk heeft hij het altijd, de pakketbezorger in deze buurt. Elke werkdag en soms op zaterdag kun je hem in het witte busje door de wijk zien scheuren. Overal kom je hem tegen. Altijd gehaast, de bus ligt vol dozen en die moeten ergens bezorgd, en wel een beetje snel graag. Dat is zijn motto en zijn taak natuurlijk.

Nu hou ik nogal van online bestellen. Als ik bepaalde winkels kan vermijden en gewoon lui vanachter mijn laptopje dingen naar mij toe kan laten komen, dan doe ik dat graag. Zodoende komt ie nogal eens bij mij aan de deur. Volgens onze vaste regime belt hij alvast aan zodat ik gewaarschuwd ben en deur open kan doen en rent dan naar zijn bus, om de doos of dozen uit de bus te halen. Hij vindt het wel belachelijk dat ik altijd bezwaar maak tegen het harde aanbellen dat hij doet, maar zware dozen sjouwt hij onvermoeibaar naar binnen voor me, zegt steevast 'hoi jochie' tegen Willemijn (ook al is ze van top tot teen in het roze), informeert altijd hoe het met Pauline gaat en vliegt dan weer weg. Soms komt hij 10 minuten later weer terug, want ik had nog moeten tekenen.

Afgelopen week was hij hier wel drie keer, want Willemijn is begin december jarig en die ene oude man uit Spanje ook natuurlijk. En ineens viel het me op. Al komt hij hier vaak aan de deur, en deze week wat vaker, toch vraagt hij echt elke keer mijn naam. Echt elke keer weer opnieuw. Je zou toch denken... 

Enfin..

Ik mag de man wel. Misschien geef ik hem wel een pakketje voor de Sint.