Abstract
Als ik foto's zie van pasgeboren babies, dan kan ik maar niet begrijpen dat die uit een buik komen. 'Dat daar toch een heel kind uit komt', denk ik dan bij mezelf. Het blijft iets heel abstracts, ook al moet ik over een week of wat zelf bevallen.
Alleen heel soms, als ik met mijn hand op mijn buik zit en er glijdt een heel klein minihandje onderdoor, dan dringt het door.
Ooo, dat voelen van de baby in de buik vond ik altijd zo fantastisch. Mysterieus ook en gezellig. Onze tweede was heel druk en ‘schopte’ veel, dat was wel eens wat dubbel (mijn vrouw had er veel pijn door).
Als ik mijn vrouw mag geloven blijft het ook heel abstract. De oudste is onlangs negen geworden en weer hoorde ik mijn vrouw zeggen: het blijft toch eigenaardig dat hij ooit in mijn buik gezeten heeft. En als de baby een paar dagen oud is vraag je je steeds af: heeft dat gepast dat kan toch helemaal niet?
‘t Is precies wat jwl zegt. Als ik nu naar die knullen van mij kijk, kan ik soms nog steeds niet geloven dat wij ze hebben ‘gemaakt’...
lijkt me een geweldig gevoel
ik als verse mama verwonder me er ook over.. een tip.. geniet van elke dag,, wnat het gaat zo snel.. dikke kus
Het lijkt me ook een heel onwezenlijk idee. Maar reken maar dat het straks helemaal écht wordt!
Het is ook niet voor te stellen, en toch is het zo!
mooi he! ik vind het ook prachtig om te voelen bij vriendinnen… nog even en je hebt je eigen wondertje 
meid ik begrijp helemaal wat je bedoelt…toen kleine luciano nog (niet zo lang geleden ;)) in mijn buik zat, geniette ik intens van dat voetje wat ik voelde als ik met mijn hand op mijn buik lag…van de week lag ik even genietend naar hem te kijken (wanneer niet hihi) en toen kwam ineens ook de gedachte in mij op ‘sjemig lieffie dat jij bij mij in de buik hebt gelegen, wowie dat jij er uit bent gekomen, oefff dat alles goed gelukt is, ben jij echt in mij gemaakt?’ etc etc…het is en blijft apart en een wonder, en enorm mooi als je de krummel dan ook eindelijk op je buik hebt liggen :) Geniet ervan lieverd!