Nog een afscheid
En ook Piper heeft het niet gered. We hebben ook haar net moeten laten inslapen.
Dag Pipertje, dag meisje.
Piper 2002-2011
Dag Lotje, dag!
Tien jaar geleden kwam ze bij me aanlopen (barefoot and pregnant). Ze besloot om bij me te komen wonen. Drie weken later kreeg ze drie kittens, waarvan Tardis er één is.
Vandaag hebben we haar weer moeten laten gaan. Ze was te ziek.
Dag meisje! Dag Lotjepotje!
Lotje 2000-2011
Ondertussen ligt Piper heel ziek te zijn en ook zij haalt het mogelijk niet. Het was een nare dag vandaag. Ik vertel er nog wel over later.
Existentiële gezelligheid
We zitten aan tafel als Pauline ineens vraagt: "Waarom zijn wij hier? Waarom zijn wij mensen?"
Willemijn geeft als eerste antwoord. "Nou, dat weet ik niet" en ze richt zich snel weer op een belangrijkere kwestie, namelijk haar avondeten.
Wij vinden het een goede vraag. We leggen uit dat er al eeuwen mensen zijn die zich met deze vraag bezig houden en dat die vraag van vele kanten bekeken wordt. En dat er misschien niet één antwoord is, maar wel honderden of duizenden. Zo veel mensen, zo veel meningen. Dat er geleerde mensen er hun hele leven op studeren en misschien nog het antwoord niet weten. En dat er mensen zijn die wel zeker zijn over het antwoord. Pauline begint over God. Die zou het wel moeten weten, want die heeft toch de mensen geschapen? Maar die kun je niet zomaar opbellen om het te vragen.
Het gesprek keuvelt wat voort, N. geeft zijn mening, we springen van links naar rechts en andersom. Tot Pauline zich de groot(s)heid van haar vraag ineens lijkt te beseffen.
Ze zucht en neemt nog een hap en om er een eind aan te maken, geeft ze dan haar eigen visie. "Nou, het zal wel voor de gezelligheid zijn".
(Ik denk dat hiermee niet de kous af is, dus ik kan me maar beter voorbereiden op meer van dergelijke gesprekken)
En daar gaat er nog één!
Pauline fietst zonder zijwieltjes 
Daar gaat ze!
Afgelopen maandag was het zo ver. Willemijn gaat naar de peuterspeelzaal.
Wat is dat allemaal snel gegaan. Ze is toch gisteren pas geboren? 
Gewapend met een (te) grote rugzak en een nog grotere lach ging ze. En wat heeft ze het leuk. Ze vind het ge-wel-dig! Na tien minuten werden N. en ik al gesommeerd door Willemijn om weg te gaan. 'Nou doei', riep ze en toen moesten we echt gaan. Vandaag ging het precies hetzelfde. Maar ze is wel erg blij als ze me weer ziet bij het ophalen.
Ik was die maandagmiddag dus voor de eerste keer in vijf jaar zonder kind in de Intratuin. Ik had telkens het idee dat ik wat vergat of dat ik iets kwijt was. Een rare ervaring is dat. Ik kan er best aan wennen, denk ik.
Zo had ik vandaag toch zomaar tijd om eindelijk eens mijn neus te laten zien in ons borstvoedingscafé. Dat is wel een taak die er bij hoort als contactpersoon van de VBN, maar waar ik nooit zo'n zin in had met Willemijn erbij (het café zit ergens boven met een trap en dat dus met Willemijn, ik zou geen seconde rust hebben gehad ), maar het was ontzettend leuk en gezellig. Lieve pasgeboren baby's (klein!!) en goede gesprekken met moeders én collega's. Fijn!
Palmpasen
over ene zondag krijgen wij een ei
één ei is geen ei
twee ei is een half ei
drie ei is een paasei.
Bakfiets!
Hoera! Wij hebben een bakfiets en we zijn er ongelooflijk blij mee!
Dit had ik echt jaren eerder moeten doen. Ik durfde echt niet te fietsen met twee kinderen op één fiets (één voorop en één achterop bedoel ik dus). Maar dit is heerlijk. Het fietst enorm stabiel en helemaal niet zwaar. Het maakt me een stuk mobieler, ik heb immers ook geen rijbewijs. Echt heerlijk!
Mooi weer, weer mooi
Leuk
Kinderen die hun eerste softijsje van het jaar eten
Op een terrasje zitten
De leeuwen horen brullen vanuit de dierentuin
Niet leuk
Buren die in de tuin harde muziek draaien
Bij nader inzien: Buren die een microfoon koppelen aan de stereoset (in de tuin)
Buren met een vuurkorf
Leeuwen die je niet meer kunt horen brullen door de harde muziek
Vijf jaar!
Het is alweer langer dan een week geleden, maar mijn oudste dochter werd toch heus vijf!
Ze kreeg van ons een kindercamera. Je kan er mooie foto's mee maken.
Maar tot haar grote vreugde blijk je er ook spelletjes op te kunnen spelen!
En dit wilde ze trakteren. (goed gelukt, al zeg ik het zelf )
Taakverdeling
De taken zijn duidelijk in huize Crystal Days!
Van papa leer je honkballen. (en hopelijk ook zwemmen, onder ons gezegd en gezwegen )
Met mama doe je weer andere dingen.
Kerstbonus
Vlak voor kerst kreeg ik van Pauline, 's avonds voor het slapen gaan, drie muntjes in mijn hand gestopt. 'Hier mama, voor jou. Drie centjes. Want jij bent de allerliefste van de wereld en je kookt altijd lekker en maakt van alles en je bent gewoon lief. Papa krijgt ze straks ook'.
Dat van dat koken is niet helemaal waar (ik ben geen keukenprinses), maar een gegeven paard enzo ...
Ik voelde me in elk geval heel erg rijk toen ik haar welterusten wenste. En dat kwam niet door de muntjes! (die ik overigens beneden weer in haar spaarpotje heb gestopt )