Viltzeepje

Men neme wat wol, een stuk of blok zeep en een kom water. Men wikkelt de wol om de zeep, maakt het een beetje nat en gaat wrijven en wrijven en wrijven en wrijven en nog eens wrijven. En dan heb je een viltlaagje om je zeepje.

Wat is het nut, vragen sommigen (en ze weten zelf wel wie ze zijn ). Nut? Het heeft geen nut, behalve dat het leuk is en ontspannend ! En deze zeep glibbert niet zo in kleine kinderhandjes.

De kleinste is van Pauline, de grootste van mij.

Zelfportretje van een Plientje

Eigenlijk was het de bedoeling om dit 'Zelfportret van Paulientje' aan Josje van K3 te geven.

't Arme wicht had zich er al weken op verheugd. Een concert van K3. Maar door de sneeuw en gladheid op de wegen en stilstaande treinen zijn we er nooit gekomen. Ze vond het erg, maar droeg het als een dappere dodo. We hebben er maar een leuke dag van gemaakt

Van het geheime cadeautje

De volgende jarige in dit gezin komt er alweer aan en dat is N. Ik heb een cadeau voor hem gekocht (hij klaagde dat hij in al die jaren nog nooit een verjaardagscadeau van mij had gehad, de stakker). 

Het cadeau werd vandaag bezorgd (we blijven wel in de comfortzone natuurlijk) en het cadeau bleek nogal groot uit te vallen. 'Waar verstoppen we dat nou', vraagt Pauline me terwijl ik het gevaarte de trap ophijs. Onder het bed leek de enige plaats waar het a) zou passen en b) waar N. het niet zou vinden. Zo geschiedde en ik liet Pauline beloven, met haar hand op haar hart, dat ze niets tegen N. zou zeggen.

Goed, u begrijpt het waarschijnlijk al.

N. komt thuis en het eerste (nog geen hallo kon er af) wat Pauline zegt is: 'Papa, we hebben een geheim. We hebben een cadeautje voor je verjaardag verstopt en het ligt onder het bed'.

Juist!

Nou nog maar hopen dat N. het leuk vindt.

Ik werd ook ooit één jaar

Dit ben ik trouwens 41 jaar geleden (9 december 1968) toen ik 1 jaar werd. En nu allemaal wel "oh" en "ah" roepen en vooral: "wat lijkt Willemijn op je, zeg"

Grootste wens

Plien's grootste wens is uitgekomen. Elke avond heeft ze geroepen: 'Sint, ik wens een gitaar'.

En die beste Sint heeft het gehoord en begrepen!

Hoera!

Vrolijk, knuffelig, goedlachs, eigenwijs, schattig, lief, optimistisch, doorzetter, eerst doen dan denken. Dat is Willemijn in een paar woorden.

En vandaag werd ze één jaar!

 

Een bijzonder kind, en dat is het

Ramses

 

Punt nl voor Sinterklaas

Ik zit achter de laptop als Pauline een briefje op mijn toetsenbord legt.

'Dat is een punt nl voor Sinterklaas en die moet je zo in je kompoeter stoppen en opsturen. Ik wil ook nog een pop'. 

 

Ah. Best handig dat Sint dat al voorzien had

De pakketbezorger

Druk , druk, druk heeft hij het altijd, de pakketbezorger in deze buurt. Elke werkdag en soms op zaterdag kun je hem in het witte busje door de wijk zien scheuren. Overal kom je hem tegen. Altijd gehaast, de bus ligt vol dozen en die moeten ergens bezorgd, en wel een beetje snel graag. Dat is zijn motto en zijn taak natuurlijk.

Nu hou ik nogal van online bestellen. Als ik bepaalde winkels kan vermijden en gewoon lui vanachter mijn laptopje dingen naar mij toe kan laten komen, dan doe ik dat graag. Zodoende komt ie nogal eens bij mij aan de deur. Volgens onze vaste regime belt hij alvast aan zodat ik gewaarschuwd ben en deur open kan doen en rent dan naar zijn bus, om de doos of dozen uit de bus te halen. Hij vindt het wel belachelijk dat ik altijd bezwaar maak tegen het harde aanbellen dat hij doet, maar zware dozen sjouwt hij onvermoeibaar naar binnen voor me, zegt steevast 'hoi jochie' tegen Willemijn (ook al is ze van top tot teen in het roze), informeert altijd hoe het met Pauline gaat en vliegt dan weer weg. Soms komt hij 10 minuten later weer terug, want ik had nog moeten tekenen.

Afgelopen week was hij hier wel drie keer, want Willemijn is begin december jarig en die ene oude man uit Spanje ook natuurlijk. En ineens viel het me op. Al komt hij hier vaak aan de deur, en deze week wat vaker, toch vraagt hij echt elke keer mijn naam. Echt elke keer weer opnieuw. Je zou toch denken... 

Enfin..

Ik mag de man wel. Misschien geef ik hem wel een pakketje voor de Sint.

Stof

'Kijk mama, wat een mooie tekening ik gemaakt heb'.

'Waar dan?

'Daar. In het stof'.

 Ai ai ai! Morgen maar weer eens de stofdoek hanteren, denk ik!

Mag ik...

Nooit heb ik snoep in huis, maar ik dacht 'kom, om te voorkomen dat ze zal zeuren om snoep, koop ik eens wat'. Fout gedacht, nu zeurt ze steeds om snoep natuurlijk.

'Mama, mag ik een snoepje?' 'Mag ik NU een snoepje alstjeblieeeeeef?' 'Mamaaaaaaa, mag ik een snoepje?' 'Mama, ik mag zeker geen snoepje?'

Vanochtend zei ik: 'Pauline, probeer nu eens wat anders te zeggen of te vragen'.

'Mag ik een koekje?'

Blij met boeken

Oh, ik kan er elke keer weer zo blij van worden: een verse stapel boeken van de bieb. En dan kiezen welk boek je het eerst gaat lezen. Zalig! Maar de stapel moet nog heel even wachten, want ik heb nog een boek dat uit moet.

Pauline heeft zichzelf ook overtroffen vandaag, ze koos maar liefst 4 boeken om mee te nemen. Ze ging ze zelf naar de balie brengen met haar kaart in de hand. 'Jaha', babbelde ze tegen de baliemevrouw, 'die zijn voor mij, zodat ik kan leren lezen. Dat vond de mevrouw zeer interessant. 'Kun jij dat al?' 'Ja natuurlijk', zegt Pauline, 'ik kan al alle letters'. (geen woord ongelogen, behalve dat ze een voorkeur heeft voor de X, dat is de makkelijkste letter ) Enfin, 't mopje weer blij met haar stapeltje. Ze houdt erg veel van boeken. Elke ochtend als ze bij ons in bed kruipt, heeft ze steevast één of twee boeken bij zich die ze omklemt alsof het schatten zijn. Ze gaat dan even 'lezen' zodat mama nog even 'slapen' kan. Alleen werkt dat nooit, want ze doet dat hardop zodat haar zusje wakker wordt die in een bedje naast het grote bed ligt.

Eh... waar ging dit stukje ook alweer over? Oh ja! Een heerlijke stapel boeken om uit te kiezen...

Spiegel

Broccoli!

Willemijn is alweer zes maanden en mag dus vast voedsel gaan proberen. We gaan daar niet speciaal voor zitten, want we gaan ervan uit dat borstvoeding het eerste jaar de hoofdvoeding blijft (het vaste voedsel is voor (jawel ) erbij). We gaan gewoon aan tafel en dan leggen we iets voor haar neer en dan zien we wel of ze het pakt en in haar mond stopt. We pureren niets, maar bieden alles in (grote) stukken aan. Met Pauline hebben we het ook op deze manier gedaan en nu doen we dat, met veel plezier, weer! Uiteraard is dit de korte versie van het geheel. Ik kan lang en uitgebreid schrijven over vast voedsel leren eten onder eigen regie enzo, maar daar zit u vast niet op te wachten. (Maar mocht u nu wel interesse hebben in deze manier van bijvoeden (Rapley), dan is er deze link ). De plaatjes spreken voor zich. De broccoli was een groot succes!

Check!

'Pauline, waar ben je?'

'Ik lig op je bed, mama en ik ben verstopt in een boek'.

Yep, dat is een dochter van mij.

Luxe oma

Ik sta buiten te praten met onze buurjongens. De moeder van één van de twee gaat net naar binnen en roept nog iets naar haar zoon. Volgens mij ben ik gek, maar ze roept iets over een luxe oma. Beide jongens knikken: 'Ja, luxe oma, die ken je toch wel, Christel, nou, die deed ... en ..  nou ja, enne toenne...'.

Mij zijn ze allang kwijt want mijn gedachten waren bij de eerste woorden al op hol. Een luxe oma, wat zou dat zijn? Een oma die van luxe houdt? Of een soort extra oma? Een oma voor erbij, zeg maar. Intrigerend! Terwijl ze doorpraten en ik ja en nee hum en een verklaring probeer te vinden, komt er een auto de straat in rijden die achter ons parkeert.

''Oh kijk', zegt buurjongen. 'daar is ze'. Bliksemsnel draai ik me om, dat moet ik zien...!

Oh... de overbuurvrouw. Luuk zijn oma...

Schaapje, schaapje, heb je witte wol(k)?

750 Amersfoorters tegen de uitverkoop van het welzijnswerk

Massaal verzet tegen bezuinigingsplan

Het College van B&W Amersfoort is van plan om 1,1 miljoen euro op het wijkwelzijnswerk te bezuinigen. Het wijkwelzijnswerk wordt volgens de huidige plannen ongekend zwaar getroffen ten opzichte van andere programmaonderdelen zoals veiligheid, economie en stedelijk beheer. Vier of vijf buurthuizen en één of meer jongerencentra moeten sluiten. Alle zes meldpunten voor sociale en fysieke misstanden in de stad gaan wellicht dicht. Peuterspeelzalen sluiten en kinder- en meidenwerk moeten stoppen. Dat zijn gevolgen van de bezuiniging van 1,1 miljoen euro, die Amersfoort wil opleggen aan het welzijnswerk.

Moederdagcadeautje

Precies vandaag rolt Willemijn van haar rug op haar buikje en vice versa. Dat is nog eens een leuk cadeautje

Koppoter?

Is dit nu al een koppoter of mag je dat zo nog niet noemen?

Let ook op het krabbeltje rechtsonder. Dat is de P van Pauline. Rij je (bijvoorbeeld) op de snelweg, kom je langs de P van parkeerplaats (uiteraard), hoor je vanaf de achterbank: 'Kijk, de P van Pauline'. U begrijpt: 'All your P's are belong to us'!

UPDATE: Ze heeft helemaal de smaak te pakken, geloof ik

To declutter or not to declutter...

'It's silent. It's sneaky. It creeps about in corners: clutter. When the state of the house aggravates you to your last nerve, it's tempting to launch an all-out battle in the war against clutter."

Volgens dit artikel ben ik een hoarder ('dit komt me vast nog eens van pas'), een deferrer ('ik denk er morgen wel over na'), een rebel ('ik wil niet en je kunt me niet dwingen!'), een perfectionist ('volgende week, dan organiseer ik alles - helemaal perfect') en een sentimentalist (oh, dit is te schattig'). Het is dus héél ernstig met me gesteld. Ik ben een enorme clutteraar! Ofwel een rommelkont. 

Vroeger verhuisde ik wel een keer per jaar en bleef de clutter, de rommel, redelijk binnen de perken. Bij een verhuizing kan je meestal aardig wat weggooien, anders heb je zoveel dozen nodig. Bovendien waren dat altijd nogal kleine ruimte's. Maar in dit huis wonen we alweer een aantal jaar en hoe groter het huis, hoe groter de rommel kennelijk. En ik ben dus een hoarder, een rebel, een perfectionist en een sentimentalist, maar ik kan er niet tégen! Tegen rommel. Desondanks kun je geen kast open trekken in dit huis zonder gevaar een heleboel troep op je hoofd te krijgen. Nou ja, de kasten van de meiden, die kan ik nog wel georganiseerd houden. Maar zelfs dat valt me zwaar, ik ben nu eenmaal een sentimentalist en al die kleine schattige kleertjes zijn een gevaar voor mensen zoals ik.

Zwanger zijn is ook goed voor het declutteren van je huis. Tijdens de zwangerschappen hebben we aardig wat rommel naar de stort en de kringloopwinkel. Ik had zelfs vrij nette kasten op het eind. Maar ja, we zijn alweer 5 maanden verder en het is weer dramatisch. Rommel in mijn kasten is rommel in mijn hoofd en rommel in mijn hoofd is rommel in mijn kasten, want ik verlies alle overzicht. Dus we zijn weer flink aan het declutteren: dit keer de kasten in de huiskamer. Misschien dat al dat speelgoed nu toch eens goed opgeruimt raakt en misschien kan ik mijn handwerkspullen eens goed kwijt. En dan is misschien mijn hoofd ook weer eens vrij. Want het zat me aardig dwars dit keer

Leesvoer

Nog meer leesvoer

En nog meer...  en nog meer . Als je nu nog niet gedecluttert bent, dan weet ik het ook niet meer!

Van slakjes en camera's

We waren lekker in de tuin aan het werk, Pauline en ik, toen we een slakje ondekten op de emmer met tuinafval. Slakje moest uitgebreid bekeken worden en ik werd ineens teruggevoerd naar zomers van vroeger. Ik was altijd op zoek naar spinnen, slakjes, kikkervisjes en meer van dat soort beestjes. Pauline heeft dezelfde fascinatie als ik. Het feit dat het slakje zijn eigen huisje bij zich heeft is bron van grote verwondering. Ook dat herinner ik me nog. Ik dacht werkelijk dat er binnen in het huisje een bed zou zijn en een televisie enzo

Ze heeft een tijdje geleden een digitale camera gekregen die N. uit een kliko gevist heeft. Een zeer antiek apparaat dat nog maar amper werkt, maar ze heeft er groot plezier in. Dus de camera moest er bij komen en er moesten foto's gemaakt. Na al dat gefotografeer hebben we Slakje maar uit de emmer gehaald en uitgezwaaid! Slakje verdween onder een struik. Later hebben we in één van Pauline's favoriete boeken nog gezien hoe een slakje slaapt in zijn huisje en we hebben nog meer foto's bekeken van slakjes op internet. 

Deze foto heeft ze met mijn camera gemaakt:

De fotografe in de dop:

Lange Jan en Sofie

Amersfoort bestaat 750 jaar en het is het hele jaar feest in den stad. Toch wel bijzonder. Ik ben geen geboren Amersfoortse, maar woon hier nu al langer dan in mijn geboorteplaats. Dat krijg je als je ouder wordt (ja, ik ben de 40 reeds gepasseerd he!).

Enfin, ik wil het niet over mijn leeftijd hebben, maar over die van de stad. Zolangzamerhand begint het wel te leven, geloof ik, de feestelijkheden. Althans, ik zie heel veel wapperende vlaggen. Je mag, gedurende dit jubileumjaar, het héle jaar de vlag uit hangen. De gemeentevlag of de vlag met het logo van Amersfoort 750. Ik vind het erg gezellig, die vlaggen. Zo gezellig dat ik het vanmiddag opbiechtte aan N. Ik wou ook een vlag!

En N., de grote schat en ook al niet een geboren keientrekker, sprong gelijk in de auto om een vlag voor me te halen (en een vlaggenstok en vlaggenstokhouder, want die hadden we niet.) En nu hangt hij, mijn vlag.

Ik heb de Lange Jan en Sofie vlag. Lange Jan en Sofie zijn het beeldmerk van Amersfoort 750. Lange Jan staat voor de rijke historie van de stad en Sofie staat voor de toekomst.

Ja, ik hou na 22 jaar wel van deze stad.

Zakdoek op je hoofd

Dat mama nog helemaal niet gewend is aan lenteweer bleek gisteren wel toen we bij opa en oma aankwamen en de zon op Willemijntjes bolletje scheen. Gut, ik had wel een zonnehoedje of zo mee kunnen nemen. Nooit aan gedacht. Sowieso vergeet ik van alles mee te nemen, want wat heb je nu helemaal nodig? Een luiertje, paar doekjes, draagdoek en dat is het wel.

Maar toch... domme mama, want nu had Willemijn het warm. Maar daar wist oma wel wat op! Een zakdoek op je hoofd!

Kinderknutsel

Een knutsel van Pauline. Ik vind het zo knap dat ze de kleuren niet door elkaar smeert, maar echt apart houdt.

Leuk zeg

Nu ik eindelijk weer een beetje aan het bloggen ben (althans: mijn belangstelling is weer gewekt), ben ik Pivot maar weer gaan updaten. Daarna eens gelezen wat ik "vroeger" zoal schreef. Best leuk om dat allemaal nog eens te lezen.

Ik had een gastvrije vrijdag! Helemaal vergeten! Dan schreef een gastlogger een stukje. Er was zelfs een vaste gastlogger uit Engeland (Merlin. Zijn vrouw was een heks, weet u nog?). Al die gastlogjes waren verdwenen, maar ik heb ze stuk voor stuk weer terug gezet. Ook andere verdwenen stukjes zijn opnieuw gecategoriseerd en opnieuw gepubliceerd. De archieven zijn dus redelijk in orde (op de allereerste blogjes na die al in 2003 verschenen op Blogger). Grappig

Nu weer wat dingen recht zetten (de kalender zie ik) en een nieuw lay-outje en ik ben d'r weer.

1 april?

Ik weet niet, hoor, maar ik geloof dat ik ergens in ben getrapt! (bloos)

Iene miene mutte

Pauline: 'Mama, wanneer ga ik naar de basisschool?'

Ik: 'Pas over een jaar, schat. Hoezo?'

Pauline: "Nou, als ik naar de basisschool ga, dan ben ik ook eens de baas!'

Kleintje Willemijntje

Twee en een halve maand is ze nu en oh, wat zijn we blij met haar. Ik vond Pauline al zo'n gemakkelijke baby destijds, maar Willemijn is gewoon nog makkelijker. En zo vreselijk lief!

Niet omvallen

Zo zit je naar 'Wie is de Mol' te kijken, zo zit je op de eerste hulp omdat je verdacht wordt van een longembolie. De halve avond en nacht en vervolgens de hele ochtend erna ben ik geprikt, ge-ct-scant, gehartfilmt en wat dies meer zij. Gelukkig is het geen longembolie, maar 'slechts' een bronchitis. Maar het was weer bal. Want wat u, als lezer, niet weet is dat ik in de laatste maand van de zwangerschap van Willemijn meer ziekenhuis van binnen heb gezien dan in al mijn 40 jaren daarvoor. Dus het was maar goed dat vriendin M. en ik nooit uitgepraat raken en N. merkte de dag erna op dat het toch best leuk is voor je relatie, dat gedwongen samen wachten op een arts in een kleine ziekenhuiskamer. Goed voor de binding, zeg maar

Gelukkig liep het goed af, maar minder leuk was het voor Willemijntje (en ons ook) want door de contrastvloeistof die gebruikt werd bij de CT-scan mocht ik haar niet voeden. En daar was ze zeer boos over, ze wilde borst! Het advies was 24 uur kolven en dat weggooien (slik) en kunstvoeding geven.  Maar het arme kind gilde van ellende. Gelukkig kreeg ik 's avonds wat hulp en kwamen we erachter dat ik wél mocht voeden na een uur of vier na de injectie. Dus heb ik het meiske gauw weer aangelegd, oh zaligheid. Er was weer rust in de tent.

Vandaag maar op bed gebleven. Als mama omvalt dan valt het hele gezin om immers

Koekenbakkertje

Wat doe je zoal met dit weer? Nou eh.. cakejes bakken?

Eerst doe je je zelf gemaakte schort aan natuurlijk.

Dan laat je je moeder het beslag maken en snoep je even lekker mee.

Dan is het een kwestie van geduld.

Als je het wachten moe bent, dan speel je even met je hoedje van papier.

Nog even versieren.

 

Tot slot, nog even proeven uiteraard!

Timmertje

Pauline: 'Kijk mama, daar zit een timmertje'. (wijst ergens in het wilde weg, ik zie niks)
Ik: 'Wat is een timmertje?' (misschien zie ik het dan)
Pauline: 'Nou gewoon, een timmertje, dat wéét je toch wel!'
Ik: 'Nee, dat weet ik niet. Wat is dat dan?'
Pauline (zucht diep): 'Maaamaaaa, dat is toch gewoon een 'spijkertje'.

Willemijn

Even kijken of de boel nog werkt. Al was het maar om jwl gerust te stellen.

Het is inmiddels alweer 2009 en wat is er veel gebeurd. Verdrietige dingen, zoals het overlijden van mijn vader. Maar ook fijne dingen, zoals de geboorte van onze tweede dochter Willemijn op 2 december 2008. Je bent 6 weken kraamvrouw toch? Althans dat zeggen ze. En daar zitten we dan nog nét in!

Ons nieuwste wondertje:

 

En dit is Pauline tegenwoordig:

 

Sinds de geboorte van Pauline ben ik een zogenaamde thuisblijfmoeder (zo heet dat tegenwoordig) en dat ben ik met veel plezier!