Het regent..

Het regent, je kind ligt zoet te spelen in de box/de box op de kop te zetten (take your pick) of te slapen of lekker bij papa te zitten, je hebt een stukje mdf-plaat over, dus wat doe je dan?

Dan maak je een schilderijtje, ook al was je iets heel anders van plan met die mdf-plaat.

Past leuk in haar tinkerbell-kamertje

Sunshine on a cloudy day

Bovenaan dit log prijkt al een hele poos de ondertitel 'I've got sunshine on a cloudy day'. Dat staat er sinds de dag dat ik door een echo kwam te weten dat het toen nog onbekende mensje in mijn buik een meisje was. Die ondertitel was mijn manier om dat stiekem te laten weten, want deze zin komt uit het liedje 'My Girl' van The Tempations. Ik heb het hier als ondertitel gebruikt en op fora waar ik kom als signature. Maar geen mens heeft de link gelegd of het niet gezegd, dat kan ook natuurlijk

Wat heb ik dat liedje veel gezongen! Tijdens de zwangerschap en voor Pauline, toen ze er eenmaal was. Het is ook zo toepasselijk voor ons zonnetje in huis. Ze wordt er altijd rustig van.

Daarom een filmpje over vijf maanden zonneschijn! Klik en geluid aan natuurlijk he!

Updaten

'Kun je je log niet eens updaten', zegt ze, 'Hup Plientje hup is zooooo passé!'.

Daar heeft ze gelijk in natuurlijk, maar wat moet ik vertellen? Ik wil het heus echt wel eens over andere dingen hebben, zoals daar zijn: de val van het kabinet, de ondergang van oranje, het warme weer, het na lang beraad opzeggen van mijn bestuurlijke taken bij een vrijwilligersorganisatie en het oppakken van ander vrijwilligerswerk, de voortuin, de achtertuin, de nieuwe overburen, de beestjes, nare zaken in het nieuws, leuke zaken in het nieuws....

Maar alles komt toch terug op hup Plientje hup! Ons prachtige, vrolijke kind. Ze kan ineens rollen op haar zij, ze kan de hele kamer nat spetteren, ze groeit zo hard, ze heeft haar stemmetje ontdekt, ze kan hardop lachen om gekke pappa, gekke mamma, rare liedjes, om de wind die de bladeren beweegt, om een auto die toetert, om een kusje op haar buikje, om alles....!

Waar het hart vol van is enzo...

Hup Plientje hup!

Van een gevuld hart en een kinderlach

Lachen doet ons meisje wel, veel en het liefst de hele dag. Zelfs als ze zo moe is, dat haar oogjes bijna dicht vallen, weet ze nog wel een glimlach tevoorschijn te toveren voor papa en/of mama. Sinds vandaag maakt ze er geluid bij. Hardop lachen, het is een lust voor het oor!  

N. en ik hadden het onlangs over dit kleine grote wonder wat ons is overkomen. Hoe gelukkig het ons maakt. Zoeken naar woorden, want er zijn bijna geen woorden voor. We zijn nog steeds sprakeloos. 'Het vult je hart zo', zegt N.

En zo is het! Pauline lacht nog maar eens vriendelijk. Een ouderhart is snel gevuld!

Babbelen

Bent u naar aanleiding van uw weblog wel eens gevraagd te komen praten in een radio- of televisieprogramma of met één of ander weekblad?

Kaboutercentjes

Vroeger, 's middags op weg van school naar huis, vond ik regelmatig hele kleine ronde platte schijfjes. Meestal lagen ze verborgen onder wat bladeren op of naast de stoep. Kaboutercentjes waren dat, wisten wij kinderen.

Dat het wel wat slordig was van die kabouters dat ze telkens maar weer hun centjes verloren, daar dachten wij niet over na. Waarom ze die centjes niet kwamen halen was ook logisch: overdag zag je geen kabouters, want ze waren bang voor mensen. Voor de zekerheid legden we de centjes meestal maar wel weer terug want een mensenkind heeft niets aan kaboutercentjes en 's nachts kwamen de kabouters de centjes weer gebruiken immers.

Laatst vroeg ik het voor de zekerheid nog even na aan mijn zus. Een beetje omzichtig, want ze zou eens denken dat ik niet wijs was. Of het klopte dat we vroeger kaboutercentjes vonden. Geen spoortje aarzeling: natuurlijk waren dat kaboutercentjes! Wat een rare vraag stelde ik.

Nooit meer gezien, die centjes. Misschien hebben kabouters tegenwoordig banken.

Arbeidsvoorwaarden

Je hoort wel eens verhalen over baby-jongetjes. Dat ze na hup het luiertje uit zo recht omhoog over de mama's en papa's heen plassen. Maar onder ons gezegd en gezwegen kan ik u vertellen dat baby-meisjes ook met een boogje kunnen plassen. Precies op het moment dat je de luier afdoet. En poepen ook. Op de roze muur.

En dan lief lachen.

En dat je dan een ernstig gesprek met je dochter hebt. Dat dat toch geen arbeidsvoorwaarden zijn, dat moeders zo toch niet kunnen werken. En dat ze dan nog harder lacht.

Dat belooft wat voor de toekomst!

Goed team

Pauline had een geboortegewicht van 2845 gram. Na een week ziekenhuis was ze afgevallen naar 2450 gram. Wat een zorgen had ik daarover. Eenmaal thuis verliep de borstvoeding wel voorspoedig, dankzij de borstvoedingscursus die ik gedaan had in mijn zwangerschap en een geweldige kraamverzorgster. Met 1 maand woog ze alweer 2955 gram en vandaag, 2 maanden oud, alweer 4070 gram!

Ik ben enorm trots. Op haar en ook op mezelf. Ik vind het een wonder dat ik haar zelf kan voeden en dat ze daar zo goed op groeit. Echt een wonder. We zijn een goed team samen. (Ik ben natuurlijk ook trots op papa. Dat is onze grootste supporter!)

Pril geluk (2)

Ik hoorde de hele ochtend al gepiep, maar het drong net pas tot me door wat dat gepiep was!
De eendjes zijn uit het ei gekropen! Hoera! Ik zie er nu nog maar drie, en Mama Eend zit nu nog op een paar eieren.

Ik heb mijn eigen kroost even weggelegd (ontaarde moeder, ik zeg het u, schandelijk!) om een foto te schieten.

Pril geluk

Het is lente!

Want voor het derde opeenvolgende jaar broedt er weer een mama eend in de voortuin, onder de maagdenpalm. Ben benieuwd hoeveel kinders er dit jaar zijn.

Papa eend loopt, zoals elk jaar, weer een hoop kabaal te maken op straat en die ene auto die hier ooit langs komt nog op te houden ook. Dat duurt een dag en dan zien we die ook nooit meer terug. Papa eend maakt altijd een hoop kabaal, maar dat is allemaal voor de show namelijk. Ik heb al drie jaar ervaring tenslotte!

Matisyahu

Overdag voed ik mijn meisje altijd op bed, lekker rustig en het is wat gemakkelijker. Meestal doe ik dan de tv even aan, op zoek naar een journaal of een herhaling van het één of ander. Vanmiddag kon ik zo gauw niks vinden en zapte even door. Zo kwam ik op The Box terecht. Normaal gesproken zap ik gauw door, want zulk soort zenders zijn me veel te lawaaierig. Maar toen kwam het... een clipje met een orthodox joodse jongeman, inclusief hoed en daaronder een keppel en pijpenkrullen die een lied zingt met een ritme dat het midden houdt tussen reggae en hip hop!

Een google search leerde mij dat hij Matisyahu heet en het nummer 'King without a crown'. U weet dat allemaal vast wel, maar ik hobbel altijd ergens achteraan, dus ik wist dat nog niet.

Nu doe ik de hele middag al niets anders dan dat liedje draaien! Prachtig, het laat me niet los. Wat een heerlijk ritme en mooie tekst.

Als u op het plaatje klikt komt u op zijn website en kunt u zelf luisteren.

Cadeautje

Pauline kreeg een cadeautje uit Canada

100 op de schaal van lief

Ik vind haar het allerliefst als ze net gewassen en gestreken is. Dan ga ik haar voeden en als ik haar dan naar haar bedje breng is ze helemaal ontspannen en slaperig.

En dan zo'n klein melksnorretje boven d'r mondje....

Bedankt!

Hallo!

Allemaal ontzettend bedankt voor alle reacties en kaartjes. Wat hebben jullie meegeleefd zeg, wat fijn!

Ik heb nog niet de puf om uitgebreid te schrijven, dat komt wel. Maar ik moet toch echt even namens mijn dochter tantes Paola en Linda bedanken voor de rammelsokjes! Ze is er heel erg blij mee  

 

Nog 10 uur en 56 minuten

En dan mag ik mijn dames op gaan halen.

Eindelijk is het dan zover dat ze naar huis mogen komen. Morgen moet er nog wel een check gedaan worden door de kinderarts bij Pauline maar ik heb geen enkele twijfel dat ik straks lekker mijn 2 dames om me heen heb. Geen gejaag meer naar het ziekenhuis en weer terug. Gewoon lekker de slaapkamer oplopen mijn vrouw een dikke zoen geven en Pauline lekker tegen me aanhouden. Ongelovelijke dagen zijn het geweest, je wordt totaal geleefd en aan echt lekker alleen met je kind bezig zijn is er gewoon niet bij.

Alle dingen zijn geregeld. Alleen moet ik niet vergeten morgen de Maxi Cosi mee te nemen en zowel de verloskundige als de kraamhulp te bellen.

Ik denk dat het een super vrijdag gaat worden!

Welkom thuis Christel en Pauline! 

N.

Foto's!

Ok de foto's zullen de layout wel vernaggelen maar dat mag Tink weer fixen als ze thuis is!

Pauline 

 

Pauline 

Pauline met trotse vader 

Gr.

N.

Hoe een zwangerschap rare wending kreeg

Zo.....
Eindelijk thuis. Maar wel alleen. Chris en plusje moeten nog een paar dagen in het ziekenhuis blijven.

Toen ik gisterenavond weg ging uit het ziekenhuis leek het er op dat we inderdaad vanochtend met de inleiding zouden gaan beginnen. Echter plusje had daar andere ideeën over en 's nachts om 12 uur zijn alsnog de weeën begonnen.

Ze hebben mij om 5 uur vanochtend gebeld om maar te komen want de weeën zagen er goed uit. Toen ik daar om half 6 aankwam waren de weeën om de 4 minuten en was er 2 centimeter ontsluiting. Maar aangezien de weeën dusdanig sterk en goed waren heeft men besloten alleen een zonde in te brengen om de weeën goed in kaart te brengen en een elektrode op het hoofdje van de baby om de hartslag in de gaten te houden. Er werd dus voor de rest niets ingeleid.

Om 12 uur was er na inwendig onderzoek maar 1 centimeter extra ontsluiting bij gekomen en Chris kreeg het redelijk zwaar met de weeën. Ze heeft toen een pijnstiller gekregen om de scherpe randjes er van af te halen.

Hierna ging het voor Chris redelijk makkelijk qua opvangen van de weeën. Om de 2 uur werd er controle gedaan met uiteindelijk om half 7 een resultaat van maar liefst 4 centimeter ontsluiting. Verder dook de hartslag van plusje ontzettend naar beneden als er een inwendig onderzoek plaatsvond en dat jaagde ons toch wel een beetje de schrik op het lijf.

Chris helemaal stuk van de weeën opvangen die langzaam overgingen in persweeën. En ik die toch wel zo iets had van als het met de baby maar goed is want dat hartslagje is niet meer zo stabiel.

Snel even met elkaar overlegd en we kwamen tot de conclusie dat een keizersnee toch helemaal niet verkeerd was op dat moment. Gelukkig kwam de gynaecoloog met dezelfde aanbeveling die we dus meteen aangegrepen hebben.

Chris werd geprepareerd voor de OK en ik ging met een zeer vriendelijke verpleegkundige mee die alles uitlegde qua procedures.
Toen ik de OK binnenstapte had Chris de ruggeprik al gehad en begon al weer praatjes te krijgen voor 2.

Op een gegeven moment kreeg ik letterlijk het commando 'sta op!' en toen ik daar over het scherm heen keek zag ik ons plusje uit de buik komen....
Gelijk een gejank en ons kind was een feit! Ik mocht meteen mee met de kleine die overigens veel op de hulk leek aangezien de kleine in het vruchtwater had gepoept. Nadat de kleine schoongemaakt was en zelfs even mocht badderen heb ik met haar rondgelopen totdat Tink op haar kamer lag. Meteen aan de borst gelegd en de kleine is zeer content aan het sabbelen gegaan.

Zowel moeder als kind maken het goed en vaders doet het ook prima!


Geboren op 6 maart 2006 om 19:56 onze dochter Pauline Ilona!


Niells

Update

Hoi allemaal,


Vliezen gebroken gisteren om 15 uur dus en wel weeën. Maar die stopten weer. Vandaag verstreek dus de 24 uurs grens om 15 uur (je mag niet langer thuis zijn met gebroken vliezen zonder weeën ivm infectiegevaar), dus moesten we om half 4 naar het ziekenhuis.

Daar hebben ze een CTG gedaan en een echo. Met het kind en mij is alles nog goed en ik heb ook geen koorts (moet steeds temperaturen), dus mocht ik net weer naar huis.

Als de weeën vannacht niet op gang komen, moeten we ons morgenochtend om kwart over 7 melden en dan word ik ingeleid. Komen de weeën wel op gang dan moet ik vannacht nog komen. Thuis bevallen mag niet meer helaas.

Ik vind het wel heel naar dat ik niet thuis mag bevallen. Maar ik weet in elk geval nu waar ik aan toe ben en dat geeft wel rust. Morgen hou ik in elk geval mijn kleine uk in mijn armen

En ik kan lekker thuis vanavond Peking Express kijken

Ik moet daarna nog 24 uur blijven om te kijken of uk en ik geen infecties hebben opgelopen. Ben dus ws. pas woensdag thuis.

Kom je buiten spelen?

Ik heb steeds dat liedje in mijn hoofd: 'Bonnie, bonnie, kom je buiten spelen?' Herinnert u zich deze nog, deze nog, deze nog? Waarbij ik Bonnie uiteraard vervang door iets anders .

Ik had me bedacht dat ik, als er dan toch niks gebeurde, vanavond dan maar naar Frank B. en Mathilde S. zou gaan, die hier vanavond in het Theater staan, maar natuurlijk is het uitverkocht, alhoewel ik wel denk dat 1 kaartje nog zou moeten kunnen lukken. Ik weet ook niet of ik echt had gegaan, hoor of dat ik toch nog achter dat ene kaartje aanga. Stel je voor dat je vliezen breken, zo in een theaterstoel. Ik moet er niet aan denken. Om dezelfde reden durf ik ook al de hele week niet naar de bioscoop.

We wachten maar weer verder.

Noppes nada

Vandaag ben ik uitgerekend, precies 40 weken zwanger. Maar ik ben net terug van het wekelijkse bezoek aan de verloskundige.

Ik moest deze week maar nergens op rekenen. De baarmoedermond was nog lang niet rijp.

Opgehokt

Mooi weer buiten, althans de zon schijnt, verder is het natuurlijk wel koud. Van achter het raam loer ik naar de vogels. We houden de katten al een hele poos binnen vanwege een gemene kattenmoordenaar in de straat, dus zijn er nu weer veel vogels in onze tuin te bewonderen. Dat vliegt maar af en aan. Krokusjes steken hun kopje boven de grond, ze bloeien al zelfs.

Ik kan een rondje om lopen. Maar geen zin. Ik weet dat ik dan thuis kom, nog moeier en met een pijnlijke buik. Maar tis natuurlijk wel goed voor me, beweging. Dilemma dus. N. laat al een week of drie de hond uit, omdat ze me anders met mijn dikke buik omtrekt. Dus de hond mee is geen optie even.

't Kleine Ding heeft er nog geen zin in. Lekker warm daar binnen natuurlijk. En hier in de huiskamer is het ook lekker warm. Dus blijf ik ook maar binnen en loer naar de vogels.

Maar ik voel me wel lichtelijk 'opgehokt', eerlijk is eerlijk

Bolle toet

Nog niks hoor!

Alleen een nieuwe ID-kaart waar ik mezelf de aankomende paar jaar met een bolle hoogzwangere toet kan aanschouwen.....

Zoveel nachtjes slapen

Vroeger als kind vond ik het zo erg als ik nog 'zoveel nachtjes' slapen moest voor mijn verjaardag of voor Sint (en die twee schelen maar vier dagen). Daar was ik toch veel te ongeduldig voor! Met mijn zus ging ik dan op zoek naar de verstopte cadeautjes (ja mama, zo lees je nog eens wat). Als we die dan gevonden hadden, gingen we voelen en raden wat er in zat.

Nu zit ik ook te wachten en te wachten. Ik weet al wel zo'n beetje wat het cadeautje is, maar niet hoe het eruit ziet enzovoorts en daar ben ik zoooo nieuwsgierig naar. Maar.. het cadeautje wil nog niet uitgepakt worden en deze dame moet geduld opbrengen. Hoeveel nachtjes slapen nog?

Als u nog wilt raden wat er in zit, dan kan dat hier nog steeds!

Bijna.. (vervolg)

Het bed staat op bierkratten, want geen enkele klos bleek te passen. Alle kasten zijn zo netjes als ze nog nooit geweest zijn, de bovenverdieping is helemaal schoon, de benedenverdieping bijna, morgen zetten we de box en kinderwagen neer, we stoppen de vriezer vol en dan maandag het laatste poetswerk en dan mag mama ook thuis bevallen. Ik weet dat het Kleine Ding niet rond zal kijken hoe schoon en netjes zijn/haar nieuwe huisje is, maar het helpt mama wel te ontspannen. Dat is een ding dat zeker is.

Schoon is natuurlijk wel schoon, maar het blijft enigszins lastig om met 5 huisdieren de boel spik en span te houden. De dieren houden mij overigens allemaal nauwlettend in de gaten. Alsof ze weten dat er iets op stapel staat. De hond is waakser dan ze normaal is, de katten wijken het liefst niet van mijn zijde. Alleen om te eten uiteraard. Dat is altijd nog het meest belangrijk in het leven van mijn harige vriendjes. Ben benieuwd hoe ze straks reageren op het Kleine Ding.

Nesteldrang

Ja hoor, ook ik ben ten prooi gevallen aan aanvallen van poets- en opruimwoede. Ik dacht dat het er beslist niet van komen zou, maar het is een niet tegen te houden proces, vrees ik...

Gisteren begon het. Zomaar ineens. Zo zat ik nog achter de computer, zo moest ik ineens de badkamerkastjes opruimen en poetsen. Na de badkamerkastjes volgden de keukenkastjes en vandaag de rest van de kasten in het huis. Er staan buiten vijf vuilniszakken met spul dat ik beslist weg moest gooien. Geen ontkomen aan, weg ermee. 't Ruimt lekker op, dat wel.

Morgen ga ik verder, je kunt het ook te gek maken natuurlijk

Bijna..

En dat je dan op een drukke zaterdagmiddag met klossen en een po door de stad loopt. Hihi...

De babykamer is helemaal klaar, alle babykleertjes, dekentjes, lakentjes en dergelijke zijn gewassen, in de slaapkamer staat een wiegje klaar en straks gaat het bed op klossen. Ja ja, het gaat er op lijken nou.

Update: De klossen passen niet. Wordt vervolgd..

groot, wit en leeg

Al mopperend en met rood aangelopen hoofd probeer ik het net gekochte brood in het mini-vriesvakje bovenin de koelkast te proppen. Waarom lukt dat toch niet? Nog eens schuiven, nog eens proppen. Vriesvakje zit veel te vol en toch wil ik dat brood erin.

N. komt naast me staan en bekijkt de situatie eens. Met een grijns op zijn gezicht begint hij wat handgebaren te maken: wit, groot en leeg. Geirriteerd kijk ik hem aan, waar heeft hij het in hemelsnaam over?

Tot het me begint te dagen... we hebben sinds een week een hele grote, witte en vooral lege vriezer! Met wel zes laden! Met een nog grotere grijns neemt N. het brood over en legt het vol toewijding heel gemakkelijk in een grote, witte, lege lade.

Achtbaan

Ik heb het gevoel dat ik een achtbaan zit. Normaal ben ik dol op achtbanen, maar nu lijkt de klim naar de top me oneindig en ben ik bang voor de val.. val...val... Mijn hart klopt soms in mijn keel.

Ik kan me bij tijd en wijle de raarste dingen in mijn hoofd halen, dingen die kunnen gebeuren met de baby. Nog voor de bevalling, tijdens de bevallling en na de bevalling. 'Die zorgen zijn normaal', roepen ervaren moeders me toe, 'en ze gaan nooit meer weg ook!'

Ik ben niet echt bang voor de bevalling, maar ergens ook weer wel. Ik trappel van ongeduld, maar het komt ook te snel dichter bij. Ik wil wel en ik wil niet. Ik ben er klaar voor, maar ook weer niet. En ondertussen zit ik in die achtbaan en ik weet, 't is zo voorbij. Ik ben zo aan de top en dan gaan we....

Tja...

Als je de hagelslag in de koelkast en de melk in het keukenkastje terug vindt, dan ga je toch echt twijfelen waar je je verstand gelaten hebt.

Nachtje logeren

Gisteravond was ik uit eten toen ineens mijn broek kletsnat was. Wat er aan de hand was kon ik niet meteen ontdekken, maar helemaal kloppend leek het me niet. Nogal ongelukkig in een restaurant ook ( ), dus belde ik snel N. om me te komen halen. Eenmaal thuis kreeg ik pijnlijke krampen in mijn buik en op aanraden van mijn schoonzus uiteindelijk de verloskundige maar gebeld.

Die kwam, keek en overzag en vond het wat onrustig en belde het ziekenhuis op. Zo kwam het dat we tegen 1 uur vannacht het ziekenhuis inliepen, alwaar ik aan een CTG werd geplaatst. Eén en ander was wat onrustig inderdaad. Er kwam geen vochtverlies meer, en naar alle waarschijnlijkheid was het ook geen vruchwater, maar moest toch een nachtje blijven.

Gelukkig was alles vanochtend weer rustig en kon ik weer naar huis. En nu ben ik doodop

Abstract

Als ik foto's zie van pasgeboren babies, dan kan ik maar niet begrijpen dat die uit een buik komen. 'Dat daar toch een heel kind uit komt', denk ik dan bij mezelf. Het blijft iets heel abstracts, ook al moet ik over een week of wat zelf bevallen.

Alleen heel soms, als ik met mijn hand op mijn buik zit en er glijdt een heel klein minihandje onderdoor, dan dringt het door.

Voorspellen!

Er stond hier rechts een tijdje een poll, maar volgens mij werkte die niet naar behoren. Soms stond de teller op nul om dan weer helemaal overnieuw te beginnen.

Dus doen we het anders. Als u wil mag u in het reageurdoosje kwijt wat u denkt dat ons kleine ding wordt: een jongen of een meisje. En als u helemaal op dreef bent mag u ook nog een datum noemen (ter indicatie: ik ben eind februari uitgerekend).

U kunt er niets mee winnen, behalve natuurlijk de eeuwige roem!

Gestrande walvis

N. is een weekje vrij en we schieten dus erg op met alles nu. De babykamer is bijna klaar om ingeruimd te worden, er is een box, een kinderwagen, een wieg, een maxi-cosi en wat dies meer zij.

Vandaag hebben mijn zus en ik een flinke slag geslagen in de 'uitzet', en dan bedoel ik lakentjes, dekentjes, hydrofiele luiers, flanellen luiers, spuugdoekjes en noem het allemaal maar op.

Ik moest ook nog kleertjes kopen en ik had me heilig voorgenomen om het pakje dat ons kindje het eerste aankrijgt zelf te kopen. Ik vond het pakje bij de H&M. Nu kan ik nog steeds niet in babywinkels staan zonder te huilen om het wonder dat me overkomen is, dus de jongeman achter de kassa keek me wel wat vreemd aan toen ik al tranen wegvegend aan zijn kassa kwam, maar knikte begrijpend toen ik als antwoord op zijn vraag 'is het een cadeautje mevrouw?' antwoordde: 'nee, het is voor mijn eigen kind'!

Echt maar goed dat mijn zus mee was, ik was waarschijnlijk als een walvis gestrand midden in de stad. Of als een blubberig hoopje ellende dat slechts nog uitgewrongen kon worden. Take your pick

(mijn voeten doen zeer)

Ben er nog

Hallo allemaal, ik ben er nog hoor. Ik kreeg veel verontruste mailtjes de laatste tijd, maar geen zorgen. Ik was inderdaad erg moe. Pas nu, aan het eind van de zwangerschap, ga ik me wat beter voelen.

De laatste weken zijn ingegaan en de boel komt zo langzamerhand helemaal klaar voor de komst van de nieuwe wereldburger. Het huis stroomt vol met 'dingetjes'. Eigenlijk heeft zo'n wurm waarschijnlijk niet meer nodig dan een plaats om te slapen, een moederborst en veel liefde, maar ach

Tis me ook nog gelukt om alle Pivot-logjes van Tink Online hierheen te krijgen. Dat geeft me een meer 'thuis' gevoel. Alleen de Bloggertijd is weg, maar dat is dan jammer. Ik moet nog even kijken wat ik met de templates-site doe (en overleggen met Sandra denk ik ook).

Een heel gelukkig nieuwjaar voor u allemaal!