Nesteldrang

Ja hoor, ook ik ben ten prooi gevallen aan aanvallen van poets- en opruimwoede. Ik dacht dat het er beslist niet van komen zou, maar het is een niet tegen te houden proces, vrees ik...

Gisteren begon het. Zomaar ineens. Zo zat ik nog achter de computer, zo moest ik ineens de badkamerkastjes opruimen en poetsen. Na de badkamerkastjes volgden de keukenkastjes en vandaag de rest van de kasten in het huis. Er staan buiten vijf vuilniszakken met spul dat ik beslist weg moest gooien. Geen ontkomen aan, weg ermee. 't Ruimt lekker op, dat wel.

Morgen ga ik verder, je kunt het ook te gek maken natuurlijk

Bijna..

En dat je dan op een drukke zaterdagmiddag met klossen en een po door de stad loopt. Hihi...

De babykamer is helemaal klaar, alle babykleertjes, dekentjes, lakentjes en dergelijke zijn gewassen, in de slaapkamer staat een wiegje klaar en straks gaat het bed op klossen. Ja ja, het gaat er op lijken nou.

Update: De klossen passen niet. Wordt vervolgd..

groot, wit en leeg

Al mopperend en met rood aangelopen hoofd probeer ik het net gekochte brood in het mini-vriesvakje bovenin de koelkast te proppen. Waarom lukt dat toch niet? Nog eens schuiven, nog eens proppen. Vriesvakje zit veel te vol en toch wil ik dat brood erin.

N. komt naast me staan en bekijkt de situatie eens. Met een grijns op zijn gezicht begint hij wat handgebaren te maken: wit, groot en leeg. Geirriteerd kijk ik hem aan, waar heeft hij het in hemelsnaam over?

Tot het me begint te dagen... we hebben sinds een week een hele grote, witte en vooral lege vriezer! Met wel zes laden! Met een nog grotere grijns neemt N. het brood over en legt het vol toewijding heel gemakkelijk in een grote, witte, lege lade.

Achtbaan

Ik heb het gevoel dat ik een achtbaan zit. Normaal ben ik dol op achtbanen, maar nu lijkt de klim naar de top me oneindig en ben ik bang voor de val.. val...val... Mijn hart klopt soms in mijn keel.

Ik kan me bij tijd en wijle de raarste dingen in mijn hoofd halen, dingen die kunnen gebeuren met de baby. Nog voor de bevalling, tijdens de bevallling en na de bevalling. 'Die zorgen zijn normaal', roepen ervaren moeders me toe, 'en ze gaan nooit meer weg ook!'

Ik ben niet echt bang voor de bevalling, maar ergens ook weer wel. Ik trappel van ongeduld, maar het komt ook te snel dichter bij. Ik wil wel en ik wil niet. Ik ben er klaar voor, maar ook weer niet. En ondertussen zit ik in die achtbaan en ik weet, 't is zo voorbij. Ik ben zo aan de top en dan gaan we....

Tja...

Als je de hagelslag in de koelkast en de melk in het keukenkastje terug vindt, dan ga je toch echt twijfelen waar je je verstand gelaten hebt.

Nachtje logeren

Gisteravond was ik uit eten toen ineens mijn broek kletsnat was. Wat er aan de hand was kon ik niet meteen ontdekken, maar helemaal kloppend leek het me niet. Nogal ongelukkig in een restaurant ook ( ), dus belde ik snel N. om me te komen halen. Eenmaal thuis kreeg ik pijnlijke krampen in mijn buik en op aanraden van mijn schoonzus uiteindelijk de verloskundige maar gebeld.

Die kwam, keek en overzag en vond het wat onrustig en belde het ziekenhuis op. Zo kwam het dat we tegen 1 uur vannacht het ziekenhuis inliepen, alwaar ik aan een CTG werd geplaatst. Eén en ander was wat onrustig inderdaad. Er kwam geen vochtverlies meer, en naar alle waarschijnlijkheid was het ook geen vruchwater, maar moest toch een nachtje blijven.

Gelukkig was alles vanochtend weer rustig en kon ik weer naar huis. En nu ben ik doodop

Abstract

Als ik foto's zie van pasgeboren babies, dan kan ik maar niet begrijpen dat die uit een buik komen. 'Dat daar toch een heel kind uit komt', denk ik dan bij mezelf. Het blijft iets heel abstracts, ook al moet ik over een week of wat zelf bevallen.

Alleen heel soms, als ik met mijn hand op mijn buik zit en er glijdt een heel klein minihandje onderdoor, dan dringt het door.

Voorspellen!

Er stond hier rechts een tijdje een poll, maar volgens mij werkte die niet naar behoren. Soms stond de teller op nul om dan weer helemaal overnieuw te beginnen.

Dus doen we het anders. Als u wil mag u in het reageurdoosje kwijt wat u denkt dat ons kleine ding wordt: een jongen of een meisje. En als u helemaal op dreef bent mag u ook nog een datum noemen (ter indicatie: ik ben eind februari uitgerekend).

U kunt er niets mee winnen, behalve natuurlijk de eeuwige roem!

Gestrande walvis

N. is een weekje vrij en we schieten dus erg op met alles nu. De babykamer is bijna klaar om ingeruimd te worden, er is een box, een kinderwagen, een wieg, een maxi-cosi en wat dies meer zij.

Vandaag hebben mijn zus en ik een flinke slag geslagen in de 'uitzet', en dan bedoel ik lakentjes, dekentjes, hydrofiele luiers, flanellen luiers, spuugdoekjes en noem het allemaal maar op.

Ik moest ook nog kleertjes kopen en ik had me heilig voorgenomen om het pakje dat ons kindje het eerste aankrijgt zelf te kopen. Ik vond het pakje bij de H&M. Nu kan ik nog steeds niet in babywinkels staan zonder te huilen om het wonder dat me overkomen is, dus de jongeman achter de kassa keek me wel wat vreemd aan toen ik al tranen wegvegend aan zijn kassa kwam, maar knikte begrijpend toen ik als antwoord op zijn vraag 'is het een cadeautje mevrouw?' antwoordde: 'nee, het is voor mijn eigen kind'!

Echt maar goed dat mijn zus mee was, ik was waarschijnlijk als een walvis gestrand midden in de stad. Of als een blubberig hoopje ellende dat slechts nog uitgewrongen kon worden. Take your pick

(mijn voeten doen zeer)

Ben er nog

Hallo allemaal, ik ben er nog hoor. Ik kreeg veel verontruste mailtjes de laatste tijd, maar geen zorgen. Ik was inderdaad erg moe. Pas nu, aan het eind van de zwangerschap, ga ik me wat beter voelen.

De laatste weken zijn ingegaan en de boel komt zo langzamerhand helemaal klaar voor de komst van de nieuwe wereldburger. Het huis stroomt vol met 'dingetjes'. Eigenlijk heeft zo'n wurm waarschijnlijk niet meer nodig dan een plaats om te slapen, een moederborst en veel liefde, maar ach

Tis me ook nog gelukt om alle Pivot-logjes van Tink Online hierheen te krijgen. Dat geeft me een meer 'thuis' gevoel. Alleen de Bloggertijd is weg, maar dat is dan jammer. Ik moet nog even kijken wat ik met de templates-site doe (en overleggen met Sandra denk ik ook).

Een heel gelukkig nieuwjaar voor u allemaal!