Nooit meer slapen

Ik ben zo verschrikkelijk moe. Het huis staat al meer dan twee weken op z'n kop, en ik heb geen energie om op te ruimen en schoon te maken.

Ik slaap vrijwel niet. Ik kan geen houding vinden, ook niet met twintig kussentjes onder mijn buik, in mijn rug, tussen mijn benen. 't Kleine Ding kan flink schoppen en hoe gezellig ook, het houdt mama wel wakker. En verder is er geen reden. Het schijnt er bij te horen. Ik slaap een uurtje en lig vervolgens klaar wakker te zijn.

Ik maak er geen drama van. Ik verleg mijn kussentjes, gooi het licht aan (N. merkt toch nooit ergens wat van als ie slaapt) en ga lezen. Grote stapel boeken naast mijn bed. Komt goed, geen punt.

Maar overdag kom ik niet zo ver qua energie natuurlijk. En als ik dan eens mijn moeie hoofd ter ruste wil leggen, val ik geheid wel in slaap. En dan word ik weer moe wakker.

't Lijkt een hele klaagzang, maar niet zo opvatten hoor. 't Hoort er allemaal bij. Ik ga er vanuit eigenlijk dat ik vanaf nu het gewoon met minder slaap moet doen. Tot het Kleine Ding een Groot Ding is, zeg maar.....

Op de kop

We zijn, in het kader van de besparing, overgestapt op een nieuwe provider. Dat hield in dat we even geen internet hadden. Toen werd het tijd om met de babykamer te beginnen. Dat hield in dat de computers moesten verhuizen, want de computerkamer wordt babykamer. Even geen internet weer. Ik geef toe: zonder internet is het niet écht leuk. Ik kan wel zonder, maar ik ben zo gewend om even het nieuws bij te lezen, even weblogs bij te lezen, even forums bij te lezen, 's ochtens met een kopje koffie thee. Blij dat dat nu weer kan.

Enfin, de computers zijn verhuisd naar de logeerkamer, dat is dus nu de logeerkamer annex computerkamer. We hadden eigenlijk 2 jaar geleden toen we in dit huis trokken niet zoveel gedaan aan deze kamer, met zijn slechte muren en houtwerk, maar nu hebben we N. en mijn schoonpapa toch gestuct en behangen. Het is een prachtige kamer geworden nu waar we heerlijk kunnen computeren en waar heerlijk in gelogeerd kan worden. Nu gaat aanstaand weekend 'projekt babykamer' van start. Ik loop heerlijk van alles te bedenken en de mannen gaan het uitvoeren. Prima bekeken toch?

Oh ja en door dit fruppie komt het allemaal, de besparing, de verbouwing en de interne verhuizingen. 't Kind zet nu al een heel huis op zijn kop

Op de helft

Vandaag ben ik precies 20 weken en op de helft dus

Vanochtend weer bij de verloskundige geweest en het hartje weer gehoord. Het is zo prettig om dat hartje te horen, alhoewel ik me nu minder zorgen maak van te voren omdat ik de baby ook voel bewegen.

't Is vaak een grote drukte van binnen. Het is dat ik vrijwel zeker weet dat het er maar één is, anders zou ik nog gaan twijfelen. Over twee weken hebben we een afspraak voor een pretecho en dan laten we ook een geslachtsbepaling doen. We zijn namelijk toch wel erg nieuwsgierig.

't Beebje heeft ook al een eigen site. Als u op de teller hierboven drukt dan komt u er. Ik moet nog het één en ander invullen, maar 't geeft een idee.

Er gaat enorm veel door me heen de laatste tijd en ik heb moeite dat onder woorden te brengen. N. denkt dat het veel met verwerking te maken heeft, het feit dat het eerst nooit lukte en dat ik nu toch maar zwanger ben. Misschien lukt het nog wel, vooralsnog ben ik nogal in mezelf gekeerd, merk ik.

Bespaar je rijk

Vanochtend hebben we al onze abonnementen, loterijen, goede doelen en dergelijke eens stevig onder de loupe genomen. Sommige abonnementen lopen al jaren, vakbladen die ongelezen in lektuurmand verdwijnen, van die boekenclubs waar je nooit afkomt, vage goede doelen waarvan je je al jaren afvraagt wat ze eigenlijk doen. Ook hebben we eens kritisch geloerd naar het belabonnement en het adsl-gebeuren en dergelijke.

We hebben gebeld, gesurft en brieven geschreven. Het is een tijdrovend en vervelend klusje, maar als je klaar bent heb je wel wat.

We hebben ons zelf in één ochtend op jaarbasis al 1020 euro bespaard!

Vrij

Zal ik Prinsjesdag kijken of de Big Brother streams?

Of toch de tuin in en die op orde maken voor de barre winter?
Druiven plukken of de vuurdoorn bijknippen?

De vloer dweilen? Met de hond lopen?

De administratie bijhouden of afwassen?

Wassen of strijken?

Fotograferen of schilderen?

Keuze's, keuze's........

Van dekentjes en wennen

Verlekkerd stonden mijn zus (net bevallen) en ik (zwanger) naar een blauw babydekentje bij de H&M te kijken, toen een andere mevrouw er net zo verlekkerd bij kwam staan. 'Zalig he', zei ze, 'hebben hebben hebben! Maar ik koop niet meer voor mezelf, ik ben klaar. Ik koop alleen nog maar voor vriendinnen'.

'Ik begin net', zei ik, terwijl ik op mijn buik klop.

Ze pakt mijn arm vast (waar ik normaal niet van hou, maar van haar kan ik het hebben) en zegt: 'Genieten hoor meid, het is zo voorbij'. Ik beloof dat ik dat zal doen, maar ik denk ook bij mezelf 'je moest eens weten hoe zeer ik geniet'. Voor mij was het namelijk al voorbij voor het begon. Het is heel raar om eerst een rouwproces te hebben en dan het grote geluk. Ergens klopt dat niet.

Ik moet huilen als ik een babywinkel inloop. Ik heb het jaren vermeden, omdat ik er niet tegen kon. Alleen als ik een cadeau moest kopen, dan ging ik. Gauw erin, kiezen, kopen en wegwezen. Nu mag ik, legaal!, kijken naar positiekleding, wiegjes, kamertjes, kleertjes en wat dies meer zij. Ik voel me er nog niet helemaal in thuis, in die wereld die eerst zo ondoordringbaar voor me leek en niet voor mij weggelegd. Maar het begint te wennen .

Crystal Days

Welkom op Crystal Days!

Dit is niet helemaal een nieuwe start, ik ga gewoon verder waar ik was, maar dan met mijn eigen naam en daarom ook een nieuwe domeinnaam. Ik ben mijn 'oude' nickname wat ontgroeid en voel me hier comfortabeler bij. Jammer van al die voorgaande logjes (twee jaar!), maar dit is de keus. Wellicht is er een manier om die nog over te zetten naar hier.

Fijn dat u er ook weer bent!

Acht rozen

Mijn vriendin kwam vanochtend een bosje rozen brengen. Twee donkerrode rozen voor mij en Niells, een roze voor Ayla, vier oranje voor Solo, Lotje, Tardis en Piper en één lieve gele voor 'de grote onbekende'.

Zo lief

Giechelbuik

Sinds een dag of 5 kan ik mijn eigen broeken wel vergeten. Inmiddels had ik al wat herfst/winter-zwangerschapsbroeken liggen (met dank aan mama, schoonzus en schoonmama), maar die kan ik met dit weer niet aan. Maar ik heb een schoonzus met een heldere blik en die had laatst gauw nog wat zwangerschapszomerbroeken meegegeven.

Gelukkig maar

Wonder

Ik kreeg 4 maanden geleden gordelroos in mijn gezicht. Ik was daar heel naar van. Toen het bijna over was. bleef ik me naar voelen. Het duurde even tot er een lichtje opging.

Na jaren proberen, op normale wijze en met IUI, nooit meer gedacht, de moed opgegeven en inmiddels bezig met accepteren van kinderloos zijn en blijven, een leven voor maar 2 mensen uit stippelen, kregen wij ineens een wonder in ons schoot geworpen .

Inmiddels gaan we al bijna naar de 4 maanden en dacht ik dat het wel eens tijd werd om het hier te melden. Ik ben ontzettend misselijk geweest, dat begint nu kalmpjes aan weg te trekken, alhoewel het nog niet helemaal over is.

Nog een fotootje van onze toekomstige spruit. Hier was hijzij 10 weken oud:

Foto's

Ayla geniet ook van de bosvijver, waar ik onlangs een stukje over schreef. Meer foto's van Ayla, Piper, Solo, Tardis en Lotje als u het fotootje aanklikt.

Botsing

We waren op weg naar het strand voor een wandeling, want Niells had een middagje vrij. Hondje mee, prachtig weer. En zomaar ineens zit je langs de kant van de berm te wachten op de politie en de sleepwagen.

De auto, die wij vorig jaar kochten, is niet meer. Er schoot een auto voor de onze gisteren. Vanaf een uitrit en de bestuurder zag ons niet. Wij reden er met 80 tegenaan, want we konden amper uitwijken. Onze auto is total-loss, de stuur-as is gebroken en de voorkant zit in elkaar.

Wij zijn er nog wel. Nog geschrokken, misselijk, duizelig en spierpijn, maar oké. Met de hond is ook alles goed, ik heb mijn arm naar achteren gegooid om haar te beschermen, en had haar dus vast, zodat ze geen kant op kon. Met wat hulp van de buren hebben we ons na laten kijken bij de huisartsenpost en we zullen vandaag de auto leeghalen voor deze naar de sloop gaat. Arm autootje, we waren gehecht aan dat ding. Hij heeft ons beschermd, die auto.

De bosvijver

Elke dag wandel ik met de hond in het bos. Ik heb het geluk aan de rand van de stad te wonen, dus lopend zijn we daar binnen 10 minuten. In het bos ligt een vijver.

In het raadsbesluit van 21 december 1934 besloot de gemeente in het kader van de werkverschaffing een vijver aan te leggen in het bos. En zo geschiedde. Dag in, dag uit werden grote hoeveelheden uitgegraven zand in karrretjes omhoog getrokken door paarden. Van dat zand werd een heuvel gemaakt, waarop men uiteindelijk een uitzichtspost maakte. In 1937 was de vijver uiteindelijk gereed en werd op 23 juli van dat jaar geopend.

Wandelen rondom de bosvijver kon tot in de jaren vijftig alleen tegen betaling van 5 cent per wandeling. Dat is vandaag de dag uiteraard niet meer zo.

De zwart-wit foto is van direct na de gereedkoming van de vijver.

Deze foto nam ik in 2004. De bomen zijn gegroeid. De uitkijkpost bestaat, dacht ik, niet meer. En als hij nog wel bestaat valt er niks meer uit te kijken vanwege de hoge bomen.

En hier kunt u ondergetekende aanschouwen, starend over het water. (Net als Suzanne)

Suzanne

Ik interesseer me altijd enorm voor 'vroeger'. Mijn huis staat vol antiek, daar kan ik liefdevol naar kijken. De naaimachine van mijn oma, die ze op haar 16e kreeg (naaimachines waren destijd nog hele meubelstukken), een theekastje dat, toen mijn moeder dat meer dan 30 jaar geleden kocht op een veiling, al antiek was, een tafeltje gemaakt door mijn opa met een kunstige bewerking van hout en nog veel meer. Ik ken voor het grootste deel de geschiedenis van deze meubelstukken en ik koester ze.

Waar ik me ook voor interesseer is het straatbeeld van vroeger tijden. Ik probeer vaak bij oude delen van de stad de auto's en de reclames weg te denken. Maar deze storende factoren (en dan spreek ik nog niet eens van lawaai van bijvoorbeeld auto's, muziek en mobiele telefoons) zijn moeilijk uit te bannen. Bovendien weet ik dan nog niet precies hoe het er vroeger uit zag. Wegen worden omgelegd, bomen en struiken groeien of worden weggehaald. Daarom ben ik zo dol op foto's met stadsbeelden. Een foto legt een klein stukje tijd vast. Een stukje geschiedenis.

Daarom vanaf vandaag op Tink Online, ter lering ende vermaak, een nieuwe rubriek. 'Toen en Nu' aan de hand van foto's van oude en nieuwe foto's. We beginnen vlak bij huis, namelijk om de hoek.

In 1959 werd er door de gemeente een beeld aangekocht voor f. 4000,=. Het beeld heette 'Suzanne'. Het werd in een plantsoen geplaatst vlak bij de binnenstad. Later werd Suzanne verplaatst naar het gemeentehuis, ergens in de jaren 80. Daar bleef ze niet al te lang, want ze staat al sinds jaar en dag hier om de hoek te pronken. Suzanne kijkt nu uit over het water en ik vermoed dat ze hier wat rustiger en gezelliger staat dan haar twee voorgaande plaatsen. Suzanne staat overigens op de plek van een ander beeld, dat inmiddels verhuist is. Maar daarover een andere keer.

De zwart-wit foto is genomen in 1962 op haar eerste standplaats. De kleurenfoto is genomen door mij in 2004 op haar huidige standplaats. Hier om de hoek dus, ik geniet dagelijks van Suzanne.

Citeren

Ik hou van Pivot! Dat u dat even weet

U kunt elkaar nu ook citeren in de comments. Doe uw best zou ik zeggen!

Between what you know and what you wish, lies the secret of The Big Blue

Ik ben bang voor water. Als kind al en dat ben ik nog steeds. Het is dan ook een beetje lastig om dan in een huis te wonen met een duiker. Al kan ik zijn liefde voor duiken en voor het water wel invoelen, ik word er een beetje angstig van. Duikbeelden op de tv kan ik slecht zien, duikverhalen mogen bij voorkeur alleen overdag verteld worden, niet 's avonds want dan slaap ik er niet van. Maar onze gezamenlijke liefde voor de acteur Jean Reno bracht Niells er toch toe om mij één van zijn favoriete films te laten zien. Le Grand Blue (The Big Blue) .

Ja, en die film wordt gedoken. Zonder apparatuur en dieper en alsmaar dieper. Het thema is genoeg om mij angst aan te jagen, maar wat een prachtfilm! Ik kan oprecht zeggen dat het één van de mooiste films is die ik ooit heb gezien. Een film waar je over na kan praten, waar je nog een poosje aan denkt.

Het gaat over het respect en strijd tussen twee mannen. Het gaat over de liefde van een man voor de zee, the big blue, zijn werkelijke thuis, de dolfijnen zijn werkelijke familie. Het gaat over de liefde van een vrouw voor een man die zij niet kan bereiken. Eindigen wij met respect voor de man? Of is het een egoist? Wij eindigen met respect voor de vrouw. Of voor de zee?

Tussen wat we weten en wat we wensen ligt het geheim van de blauwe diepte. En de hoofdrolspeler 'has to go see' wat daar ligt.

Stokje

Ik kreeg een stokje van Sanshine.

Omschrijf jezelf in vijf woorden.
Vriendelijk, kattig, betrokken, onzeker, saai.

Wat vind je mooi aan jezelf?
Ik heb mooie groene ogen.

Hoe voel ik mij op dit moment?
Een tijd geleden zou ik mezelf nooit en te nimmer omschreven hebben als saai, daar was ik te druk voor. Nu aarzel ik geen moment. Met het wegvallen van werk en onzekerheid door ziekte vind ik mezelf saai en niet meer leuk. Dat maakt dat ik me onzeker voel over van alles en nog wat. Ik kan het niet goed met mezelf vinden momenteel. Ik voel me dus niet erg goed.

Zou je iemand anders willen zijn?
Ja, niet heus en voor altijd. Maar ik zou best voor een weekje Lorelai Gilmore willen zijn. Goed, ze bestaat dan wel niet echt, maar dat doet er in dit verband toch niet veel toe. Ik zou best met een zestienjarige dochter in een klein dorpje willen wonen waar je iedereen kent, een weekje bijdehand en razendsnel willen praten, koffie willen halen om de hoek bij Luke en werken in een Inn, ondanks een engelssprekende fransman met een eeuwig slecht humeur.

Aan wie geef je dit stokje door?
Aan Paola.

Empty Arms

Empty Arms

Net als in K3

'Hoe heet jij eigenlijk', vroeg het zesjarige buurmeisje van verderop.
'Christel', antwoord ik.

(stilte)
(grote ogen)

'Net als in K3', sprak ze toen ademloos en maakte zich snel uit de voeten om dat wonder aan iedereen te vertellen.

Winterpret

Ik kreeg achter elkaar bezoek vandaag.

En zo kwam het dat ik drie grote gevulde koeken, drie grote bekers chocolademelk met slagroom, twee ham-kaas croissants naar binnen smulde en vier sneeuwwandelingen maakte vandaag.

Best leuk, al die winterpret.

(Net gemeten, 12 centimeter hier)

Wakker

Sommige mensen hebben het met films of series die ze fervent volgen. Ik heb het zelf met boeken. Ik kan me dood ergeren als er iets niet klopt.

Zoals gisternacht bijvoorbeeld. Lig ik lekker te lezen, klopt er iets niet. Nee, het was geen hoogstaande literatuur, maar wel een boek van een schrijfster die d'r zaakjes toch echt wel op orde heeft qua consistentie. Maar voor deze ene keer ging er wat mis.

Op pagina - ik roep maar wat - 103 regent het. Deze schrijfster doet aan uitgebreide sfeerbeschrijvingen, dus als het regent en donker en koud is wordt dat breed uitgemeten. Dus ik weet zéker dat het regent. Ik léés dat de hoofdpersoon doorweekt is en koud tot op het bot. En dat het donker is. Ze huivert en rilt. Het is dan ook herfst in het boek. Daar wordt ook al pagina's lang over gesproken. Op pagina 103 is het dus nat, koud, donker, herfst en de hoofdpersoon is doorweekt. Op pagina 103 en 104 en 105 praat ze, voor haar huis, met een man. Of die man nat is weet ik niet, want ik weet niet of hij net met de auto aankomt of misschien een paraplu heeft, maar ook hij huivert wel. Van de kou.

Maar in dat zelfde gesprek - op pagina 105 - koestert haar kat zich achter het raam in de zon.

Dat gaat dus niet kloppen. Nu niet en nooit niet. En nu mag u niet aankomen met 'de zon scheen terwijl het regende', want dan kan ook niet. Het is donker. Het regent. Het is koud en een namiddag in de herfst.

Daar kan ik dus wakker van liggen.

Een plaatje!

Klikken en nog meer plaatjes.

Gespreksstof

'Ach, dan ben ik een mine aan het disabelen, en dan is er zo'n artificial intelligence van die andere gasten niet oke en die komen er dan doorheen lopen en dan is het boem en dat doet auw'

Het valt allemaal niet mee, geloof ik

Tijd

Op tijd, binnen de tijd, uit de tijd, te zijner tijd, met de tijd, bij de tijd en over tijd. Tijd over. Tijd tekort. Tijd is geld. Vrije tijd. Tijd voor een bakje. Tijd voor jezelf. Tijd verdoen. Het is tijd, de hoogste tijd. Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Tijd om op te stappen. Tijd om naar huis te gaan. Tijd om op te staan. De tijd zal het leren. Tijd heelt alle wonden en komt tijd, komt raad.

Maar wat ik zo graag zou willen weten: Waar blijft de tijd?

Zo mooi

De opwinding, het geroezemoes, donker, stilte, de warme stem, als een deken, applaus. De zanger. Te lang geleden.

Wie is de Mol?

Zijn er nog meer Wie is de Mol-fans onder ons? Zalig, ik heb weer genoten! Alleen van het muziekje word ik al blij. Na deze eerste aflevering nog geen echt Mol-vermoeden, maar als ik moest gokken dan zou ik nu zeggen Gijs of Yvonne

Limburg aan zee

In Limburg wordt het het koudst. Aan zee maar twee graden, vertelde vanavond Marion de Hondt.

Dacht het niet

Ik ga toch echt niet, elke keer als ik de hond uitlaat, met mijn paspoort over straat.