Giro 555

Van mij voor jou

Van die dingen

Peuter ik net een grote hoeveelheid mini-kerstlampjes uit de (ontzettend vervelende pietepeuterige) verpakking... doen ze het niet.

Dit moet toch wel de saaaaaiste lay-out zijn die ik ooit heb gemaakt. Die gaat niet lang blijven!

Updeet: Komt Niells net thuis, zegt ie: 'hoezo doen ze het niet?', steekt de stekker in het stopkontakt en ja hoor... ze doen het! Nu vraag ik u!?!

Groot Dictee der Nederlandse Taal

'Verifieer en royeer, linieer en prioriteer, maar ik interrumpeer; ik stuur jou naar het hellevuur, jij komische karikatuur met je quasi-boeddhistisch surrogaat in je correlerend cosmetisch internaat.'

Die had ik helemaal goed, die zin. Ik had in totaal 27 fout. In eerste instantie dacht ik 28, maar er is inmiddels al een rectificatie. De winnaar van Het Groot Dictee 2004 heeft niet, zoals gezegd in de uitzending, 0 maar 1 fout. De jury ontdekte namelijk na afloop een fout in het dictee, pampus moet niet met een hoofletter maar met een kleine letter.

Toch altijd weer leuk, dat dictee.

Handje?

Sommige dingen zouden verboden moet worden. Scooters en tienerknullen bijvoorbeeld. In een fietsritje van 25 minuten naar mijn bestemming zag ik er twee bijna het leven verliezen door als malloten te rijden. De eerste schoot vlak voor een vrachtwagen (!) de weg op. De vrachtwagen reed op een voorrangsweg op een kruising die als enorm druk bekend staat. Trok scooterknul zich niks van aan. Eén seconde later en hij had in de kreukels gelegen. Scooter nummer twee deed eigenlijk hetzelfde, zij het dat een andere kruising was en minus vrachtwagen.

In het fietsritje van mijn bestemming naar huis reed scooterknul nummer drie mij voorbij. Weliswaar met een sukkelgangetje (voor een scooter dan), maar hij rookte wel een jointje. Maar nummer vier was het engst. Dat stuntje had wel eens een paar mensen het leven kunnen kosten, inclusief ondergetekende. Stel u voor een drukke weg, een hele druk winkelstraat. Veel auto's, veel fietsen, veel voetgangers. Op scooter nummer vier zaten twee knullen, de knul achterop had zijn benen aan weerszijden uitgestrekt en probeerde zo te wiebelen dat knul voorop het stuur niet kon houden. Dat op zich is al niet slim op zo'n weg. Neem daarbij ook nog het feit dat hij minstens 80 reed. Maar dat is het nog niet, nee nee... hij reed aan de linkerkant van de weg!!! Aan de verkeerde kant. Aan mijn kant dus. Hij kwam regelrecht op mij afgevlogen, nadat hij een voetganger van de sokken had gereden en een auto had laten uitwijken. Vlak voor mijn neus boog hij naar rechts, naar de overkant van de weg, zich niets aantrekkend van mij en van auto's die nog net op tijd konden remmen.

Trillend van schrik fietste ik een klein stukje verder, alwaar ik naar rechts moest. Stopt er een auto naast me. 'Handje!', sprak de bestuurder, mij bestraffend aankijkend. Voorwaar, ik zeg u: ik steek altijd mijn hand uit. Alleen deze ene keer niet, van de schrik nog. Na al dat scootergeweld komt er zo'n sukkel je bestraffend toespreken. Ik ben keurig opgevoed, mijn moeder zou nimmer toestaan dat ik mij ordinair zou gedragen en al helemaal niet op straat. Daarom was het enigszins schokkend dat ik mij liet gaan deze keer. 'Eikel', zei ik en fietste naar huis. Zulke mensen moeten ook verboden worden. Sorry mam.

Jarig

Zevenendertig jaar geleden, in negentienzevenenzestig, was ik nu nog maar een paar uren oud.

Stichting Intermobiel

De doelstelling van deze stichting is een website met bijbehorende activiteiten opzetten voor en door bedlegerige en minder mobiele jongeren van 18 tot en met 35 jaar om op deze manier een ontmoetingsplaats te creëren voor deze groep jongeren die overal buiten vallen door hun grote mobiliteitsproblemen. De site is in de lucht:

Intermobiel

Zegt het voort, hoe meer bekendheid, hoe beter

Blijverdje

'Is Ayla een blijverdje of een logeetje?', vroeg Sandra gisteren. 'En zijn de katten niet boos, maar wel teleurgesteld?', vroeg DeKLEINeMAN.

Ayla is een hond die door een herplaatsingsstichting is geplaatst bij ons. En ja, ze is een blijverdje, en is dus sinds gisteren een permanente bewoonster van huize Tink. (Yay!) Het is een geweldig lieve hond, die erg goed is opgevoed door haar vorige bazin. Ze luistert prima, heeft energie voor 10, is gezond en ontzettend vriendelijk. Van te voren was me verteld dat ze nogal angstig naar andere honden en dat heb ik al gemerkt. Dan krimpt ze helemaal in elkaar of ze haalt uit. Na een dag vol reuring gisteren zijn we nu allemaal een beetje moe, maar er heerst hier toch wel rust.

Solo heeft als eerste kat Ayla geaccepteerd. Dat is vrij belangrijk want in de kattenhierarchie hier in huis is Solo de beschermer en de leidinggever. Gisteravond toen wij gingen wandelen met Ayla heeft Solo het hele stuk meegelopen. Dat is op zich niks nieuws, de katten wandelen altijd met ons mee, maar toch heel erg leuk dat ie nu ook meeliep. Lotje en Tardis zijn nog wat angstig, maar laten zich verder nergens van weerhouden. De enige die er echt wat moeite mee heeft is Pipertje, die zoekt (net als Ayla overigens) steun bij me.

Het gaat allemaal wel goed komen. Met mijn revaliderende lijf is Ayla nog wel een hele uitdaging voor me, maar het gaat al zo goed nu. Ik ben er zowaar gelukkig van

Ik spam nog één fotootje, dan hou ik er mee op, hoor , klik:

Ayla

Nog een paar uurtjes en dan komt ze . Ik doe straks wel een updeetje.

updeetje: Nou, daar is ze dan! Dit is Ayla. We zijn al lekker wezen wandelen net (camera vergeten), dus dan maar een foto van haar in haar mand. De katten vinden het maar raar, zo'n hondgeval in huis, maar ze zijn niet boos. (klik)

Nachtmerries

Ik had koorts en lag met bonkend hoofd op de bank. Eerst keek ik twee afleveringen van Charmed. Toen speelde ik een computerspel waarbij je allerlei crimes moet oplossen. Toen ging ik naar bed en las in een boek over heksenvervolgingen in Engeland.  En toen viel ik in slaap. En dan krijg je Charmed meets CSI meets de 17e eeuw of zoiets. Bij het ontwaken lag ik met bonkend hart in bed. Ik had koorts.

Enzovoorts.

Geduld is een schone zaak

We krijgen een nieuw huisgenootje. Nog een weekje geduld.

Portugal (2)

In de jaren zeventig was hij naar Portugal gekomen. En vervolgens zijn paspoort kwijtgeraakt. Dus zat hij er nog steeds.

Hij woonde in een auto en maakte sieraden. Om wat geld te verdienen. 'Zo illegaal als de pest he, ze moeten me niet pakken'. Maar het was wel een publiek geheim, in het bergdorp waar zijn auto stond. 'Dat is okee, ze doen toch niks'.

'Ik wil niet naar Nederland terug ook, zo druk. Ik was verpleegkundige, of broeder heette dat toen nog, dan moest je je om zeven uur dertig melden en billen wassen, nee, dat was niets'.

'Het gaat best hoor, de mensen helpen je wel eens een handje. Ik blijf hier gewoon, lekker rustig enzo he. Nou, dag hoor, het ga jullie goed'.

Sorry

Sorry Everybody

De helft van Amerika zegt sorry, we hebben ons best gedaan.

Portugal (1)

We maakten eerst kennis met het hondje. Daarna met de eigenaars.

Ik was nogal geintrigeerd door het stel dat vrijwel elke avond op het terras met uitzicht op de oceaan neerstreek. Eerst mocht het hondje van de riem, dan nam zij koffie en hij een glas witte wijn. Na de koffie ging zij de hond uitlaten op het strand. Vrijwel al het personeel leek ze goed te kennen. Ze zeiden nooit veel tegen elkaar, maar zaten in gemoedelijk stilzwijgend het terras met voornamelijk toeristen in zich op te nemen.

We raakten in gesprek toen zij een tafeltje verderop kwamen zitten. Ze bleken uit Engeland te komen. Zij praatte voornamelijk druk en enthousiast, hij knikte en sprak alleen als er tegen hem gesproken werd. Een aantal jaren geleden waren ze hier op vakantie gekomen, en hadden ter plekke besloten naar Portugal te verhuizen. Binnen een week hadden ze hun huis in Engeland verkocht en nu zaten ze al weer een aantal jaren hier. Zij werkte, hij deed niets, behalve zijn wijn drinken. 'There's a point in your life you don't want the pressure anymore', zei hij op een gegeven ogenblik. Een lieve man met een gebroken blik, waarschijnlijk iemand die zich jaren met een stressvolle baan heeft bezig gehouden, die zich nu overgeeft aan het rustige leven. 

Ik zie zijn gezicht nog steeds overal. 'Dá-me mais vinho, porque a vida é nada..' ('geef mij maar wijn, want het leven is niets' - Fernando Pessoa)

(stokje) Blauw

 "Zet iets blauws op je weblog en geef een ander die opdracht ook, maar eerst vragen of hij/zij dat wil". Dat is een stokje van Renesmurf, dat kan haast niet anders. Ik kreeg hem toegeworpen van Sis.

Ik ben niet echt gek op blauw. Op een spijkerbroek en een enkele trui na, draag ik het vrijwel nooit. In mijn huis is (even denken) geen blauw te vinden, op de blauwe bureaustoel en het blauwe bestek na. Maar in de tuin des te meer.

Blauwe druiven, blauwe bloemen in allerlei soorten en maten, een blauwe kat (), blauwe gieter en een blauwe papierbak. (wat een raar woord, dat blauw, als je dat achter elkaar zegt). Enfin, nu kan ik eindelijk eens laten zien hoe mooi blauw mijn hortensia was. (het zal wel vloeken bij al dat groen hier). Foto is klikbaar.

Hansje wilde het stokje wel vangen.

Van kabouters en slapen

Wandelen met nichtje is altijd leuk. Je ontdekt nog eens wat zo op zo'n wandeling. 'Kijk, dat is een kabouterboom', wijst ze me aan. 'Daar wonen kabouters in'. Dat vind ik hoogst interessant.

'Zouden ze thuis zijn', vraag ik me hardop af. 'Dan moeten we kloppen', beslist nichtje en voegt de daad bij het woord.
De kabouters doen niet open. 'Ik denk niet dat ze er zijn', zeg ik. Mijn nichtje kijkt me aan. Zoveel domheid is ze niet van me gewend. 'Ze slapen, kabouters slapen overdag', zegt ze en loopt alweer verder.

Dat ik dat zelf niet kon bedenken.

De bruiloft

Ik kreeg een mailtje van Ré:

Ik weet dat het bij jou er niet zo aan toegaat als bij Hansje, maar toch wil ik graag een logje bestellen. Ik ben namelijk hardstikke nieuwsgierig hoe je bruiloft was.

Welnu lieve Ré, laat ik beginnen met te zeggen dat je een bruiloft heel goed kan voorbereiden, maar dat je je niet kan voorbereiden op wat het met je doet. Van de week hebben we de 'officiële' foto's bekeken en ik geloof dat ik op elke foto lachend sta. Toch heb ik net zo veel gehuild. Gehuild van spanning, maar ook van vreugde en vooral ontroering.

Ik kan uiteraard van minuut tot minuut de dag beschrijven, maar dat kan nooit goed weergeven hoe het was, hoe het voelde. Er zijn zoveel momenten: hoe trots Niells was, hoe blij ik was, onze handen onder de tafel in het stadhuis die niet meer los wilden, vreugde om de mensen die er waren, beetje verdriet om de mensen die er niet waren, de prachtige toespraak van de ambtenaar, de prachtige toespraak van mijn oom, de lol met de fotograaf, wegzakken in het gras.. 's Avonds eten met zijn tweeën, de prachtige bruidssuite, alle kaarten en het gastenboek lezen, alles opnieuw beleven en honderd keer zeggen hoe mooi het was en hoe blij we waren. Dan elf dagen in ons geliefde Portugal, helemaal voor ons zelf, lekker eten, mooi weer.

Dat Niells en ik voor elkaar bestemd waren wisten we allang. Ik heb jaren volgehouden dat ik niet wilde trouwen. Maar met Niells ging dat allemaal vanzelf. We zijn een maand verder, er zitten al krasjes op onze glimmende trouwringen, er zullen veel krasjes bijkomen maar dat is allemaal goed. Wij horen bij elkaar.

Opzouten

Ik heb het er toch zo mee gehad. Met mensen die mij totaal onbekend zijn en die iets zoeken op Google of weet-ik-veel-waar-en-of-welke-zoekmachine, hier op het log komen, een lang geleden geschreven bericht lezen, niet verder lezen dan hun neus lang is en mij dan voor alles uitmaken, van a-sociaal tot een ***hoer.

Die niets van mij weten, zoals de meeste vaste bezoekers dat wel weten, die slechts zwart op wit woorden lezen, waarvan de achterliggende betekenis ze totaal ontgaat, die het verschil niet begrijpen tussen cynisme of feitelijke waarheid, tussen fantasie en realiteit.

Die mij dan dom noemen, asociaal, niet respectvol maar wel zelf in een reactie hun gram achterlaten op een plek waar ze nog nooit geweest zijn. Die met zware woorden mij af mogen maken vanuit een vals rechtvaardigheidsgevoel zonder ook maar een jota te snappen wie ik ben en/of hoe ik denk. Die zelfs niet de moeite nemen om dat uit te zoeken, maar gewoon direct gaan lopen roepen.

Ik heb veel ip-bans gezet de afgelopen tijd, soms laat ik een reactie staan omdat de kern voor een discussie nog de moeite waard kan zijn.
Maar eigenlijk ben ik gek! Mensen die niet begrijpen dat zomaar een log komen opstormen en de schrijver/schrijfster daarvan afmaken, zonder de moeite te nemen om zich verder te verdiepen, ook asociaal en niet respectvol is, die verdienen dus eigenlijk wel een ipban.

Mhhm

Iemand heeft een template van mij in gebruik genomen en ver-amerikaniseerd om te campaignen voor Bush. Ik zou het eigenlijk moeten verbieden.

Geweldig

Het was een prachtige, magische dag. We zijn er nog stil van. Iedereen die er was, bedankt! We zijn nu eerst even op huwelijksreis.

"In elkaars armen zijn wij verdwenen
In ons hart zien we elkaar terug
Jij bent het leven
Jij bent de liefde
De liefde van mijn leven"

Morgen ben ik de bruid

Vanmiddag werd ik door mijn moeder naar bed gestuurd, met het argument 'je loopt alleen maar in de weg'. Toen ik net wakker werd was het huis blinkend schoon, de tuin prachtig en zowel mijn aanstaande als de katten in diepe rust. En de zon scheen.

Op de trap lagen felicitatiekaarten en, net toen ik beneden was, ging de bel en stond er een mevrouw met een bloemstuk. Ik heb de kaarten en het bloemstuk een plaatsje gegeven, Niells een kusje op zijn oor gegeven, eens naar mijn tevreden katjes gekeken. Ik heb nog een paar klusjes te doen, dan hopelijk een ontspannen avond.

Nou eerst die tranen maar eens wegslikken

Een gat in de deur

'Kijk eens Solo, de mensen hebben een gat in de deur gemaakt'.

'Ooh kijk, Tardis gaat er gewoon doorheen!'

'Ja hallo, wat ga jij nu doen, Solo?'

'Tja, laten ze me in de steek, dan moet ik ook maar door dat gat'.

André

Ik stapte in de taxi bij het ziekenhuis. Er zat al iemand in, een mevrouw in het zuurstokroze gekleed. De chauffeur moest nog even op zoek naar iemand anders. Op de radio klonk 'zij gelooft in mij'. De roze mevrouw zong het zachtjes mee.

'Hij is dood' zei ze toen. Ze was bedroefd. Ze is jarig vandaag. Ze heeft veel herinneringen aan hem uit haar tijd in Amsterdam, vroeger nog in bars en cafe's.

We zijn het eens dat het naar is. Zo jong. Zo'n kwetsbare man eigenlijk. Op de radio zingt hij nog door.

André Hazes.

Stress

Over 11 dagen ben ik de bruid. Tada-ta-daaa!
Maar met alle drukte, een lijf vol stresspukkels en barstende hoofdpijn van een verkoudheid voel ik me nog helemaal geen stralende bruid. Er moet, in mijn beleving althans, nog van alles gebeuren. Ik geloof dat dat in werkelijkheid nog wel meevalt, maar door de bomen zie ik het bos even niet. Ik leef met lijstjes en agenda's, dat geeft een gevoel van houvast.

Het gaat al niet eens meer om de bruiloft zélf, die is vrijwel geregeld, maar over de vakantie erna en de katten die achterblijven (waar zijn de inentingsboekjes en de chip-nummers, is er nog genoeg voer en kattebakgrind, dat kattenluik moet nog geinstalleerd) en over deze laatste dagen voor de bruiloft. Plotsklaps moet ik bij de bedrijfsarts en de WAO-arts zijn, de revalidatie gaat natuurlijk gewoon door, de was moet schoon, we moeten naar de kapper, de schoonheidsspecialiste, onder de zonnebank, de ambtenaar van de burgerlijke stand komt nog praten, vakantieboodschapjes, tis misschien leuk als de tuin er wat aardiger bij ligt met al die gasten in huis, uiteraard moet het schoon zijn, oh, dat schilderij moet nog aan de muur, wellicht ook leuk als dat met de bruiloft klaar is, kan die gast bij die andere gasten in de auto, zou die persoon nou nog die vriend meebrengen, gaan er nog mensen afzeggen.... oh ja, nog adem halen ook!

Maar ik denk dat het aan mij ligt, want Niells vertoont geen tekenen van stress

Druivenpluk

Aanschouw het resultaat van de druivenpluk in huize Tink. En dit is nog maar een-derde!

Schoenen

Ik mag wel eens opschieten met ze in te lopen. Ik zal er zometeen maar mee beginnen.

Niells heeft de schoenen gezien, maar meer niet, dus meer krijgen jullie uiteraard ook niet te zien

Nederland verdient beter

Leeuwen op de weg

Als ik eng droom, droom ik vaak over leeuwen en tijgers. Die zijn dan ontsnapt uit een circus of een dierentuin en lopen door de straat. Of ik sta in de branding van de zee en er loopt een tijger op het strand. In blinde paniek word ik dan vaak wakker.

Ik woon vlak bij de dierentuin en momenteel brullen de leeuwen veel 's nachts. Hele nachten gaan ze door met brullen en brommen. Ik slaap slecht dus ik hoor het vaak. Heel bijzonder wel, zo in je rijtjeshuis in een gewone wijk de leeuwen horen brullen, maar als ik dan in slaap val, droom ik er wel van. Waardoor ik dus weer wakker word. En dan ga ik piekeren...

De revalidatietherapie valt me zwaar. Ik ging goed van start, maar het wordt steeds zwaarder en, gek genoeg, voel ik me steeds slechter. Meer pijn en meer moe. De voorbereidingen van de bruiloft zijn bijna klaar. We hebben de hele bruiloft geregeld in 3 maanden en er is nog niks mis gegaan. Maar zo 's nachts lig ik te piekeren of dat wel ok is, en of er toch nog niet iets vreselijk mis zal gaan.

En zo gaan de nachten voorbij.. (op de wijs van ' zo gaan de scheepjes voorbij')

Actie!

jwl vind dat we het maar echt moeten doen . Ik doe mee!

De runelezing (en de honger van Rick)

(Deze gastlog had u nog van mij tegoed - Tink)

De heksen business slaat aan! Aanvragen voor runelezingen en tarotkaarten druppelen binnen. Er zijn zelfs een aantal mensen die een handfasting (heksenhuwelijk) willen hebben. Geweldig!!

Alhoewel, er zitten wel nadelen aan. Ik ben verbannen uit de woonkamer, want dat moet worden ingericht voor de rune lezingen van vanavond. “VANAVOND?? Als in Zaterdagavond?” Ik kan tegensputteren wat ik wil maar die lezing wordt in mijn woonkamer gehouden. Hmm. Hoe laat komt de man of vrouw dan? ZE komen om 6 uur.

(lees verder...)

Nee!

Ik heb de hele nacht lopen zinnen op manieren om van het kabinet Balkenellende af te komen. Natuurlijk zonder geweld en agressiviteit, maar een manier om een kabinetsval te veroorzaken door briljante, geweldsloze zetten.

Maar ik kom er niet uit. Het enige geweldsloze dat ik kan verzinnen is dat het hele kabinet, met Hoogervorst voorop, wordt ontvoerd door aliens die ze terugbrengen naar de planeet waar ze vandaan komen. Want de mensen in het kabinet zijn niet van hier. Die zijn van een andere planeet.

Ik wil 'NEE' schreeuwen daar in Den Haag. Ik wil zo hard schreeuwen dat ze er doof van worden. Dat ze dan allemaal gezondheidszorg nodig hebben, in de WAO komen, uiteraard maar voor 40%, want werken kunnen ze wel met doofheid. Dat ze dan uit hun particuliere verzekeringen allemaal verplicht in hun eigen ziekenfonds worden gedonderd en dan, ach en wee, vernemen dat er amper wat wordt vergoed. En dat ze dan allemaal steeds meer moeten betalen, want ze moeten solidair zijn met de gezonde medemens, want hun ziektekosten drukken zo zwaar op de samenleving immers.

En mocht iemand uit een ander land mij nog eens aanspreken over de geweldige tolerante en zorgzame samenleving van nederland, dan zal ik ze zeggen wat een farce dat is.

Bekentenis

Ik ben nog nooit in een Ikea geweest.

Ilustris

Dit is een heerlijke site om in te verdwalen.

Huishoudelijke mededelingen

• De biobak stinkt.

• Maar de was droogt waar je bij staat.

• Ik lees momenteel ongeveer één boek per dag, behalve op dinsdag en donderdag.

• Twee dagen per week revalidatietherapie en een hittegolf laat niet veel ruimte voor andere dingen.

• Geen Henning Mankell in de bieb, toch maar kopen of lenen van zus dan.

• De regiotaxi is een geweldige uitvinding.

• Wespensteken doen zeer, pas op.

• Kapper bellen.

Wespen

Ik ben dol op buiten eten, maar de lol is er een beetje af momenteel. Schielijk trekken wij toch steeds naar binnen vanwege die rotwespen. Gisteren gingen we uit lunchen ter ere van onze ondertrouw, de wespen vierden het in grote getale mee. En ik ben als de dood voor die krengen alhoewel ik wel stoicijns blijf zitten. Maar dat maakt ook niks uit. Mijn vriendin liep op straat en prik, zomaar gestoken door een wesp. Ze deed niks! De katten zijn gelukkig wel zo verstandig om hun grote voorliefde voor alles dat vliegt niet in de praktijk te brengen op die gele zoemerds.

Maar tis wél verukkelijk weer!

In de luren

En het ergste vind ik dan dat na een ogenschijnlijke normale dag, zonder noemenswaardige pijn, mijn lijf me terug pakt met een boosaardig genoegen. Me eerst in de luren leggen door een schijn van normaalheid op te houden, van hoe het was, van hoe het kan zijn zonder pijn en dan keihard en ongenadig toeslaan.

Op de beurs

Ik had er wel eens van gehoord, maar me er nog nooit in verdiept. Blogshares. Kent u dat?

"BlogShares is a simulated, fantasy stock market for weblogs where players invest fictional money to buy stocks and bonds in an artificial economy where attention is the commodity and weblogs are the companies. Weblogs, or blogs for short, are valued by their incoming links from other known blogs. In effect, links become the business deals in the simulation and players speculate on the fortunes of thousands of blogs by buying and selling shares."

Ik heb me er nooit voor opgegeven of zo, want handelen, dat kan ik niet en vind ik ook helemaal niet leuk. Ik kan me uiteraard voorstellen dat er mensen zijn die dit wél leuk vinden. Wat schetst nu mijn verbazing? Onze template-site T&S is $21,718.86 waard op die virtuele beurs. Er is zelfs iemand die aandelen in de site heeft. Ook mijn weblog blijkt beursgenoteerd. Tink Online staat momenteel op een waarde van $11,626.65, maar er is al sinds mei niet meer in gehandeld. Er gaat een wereld voor me open.

Hoe staat u ervoor?

Jeugdsentiment

Al je favoriete intro's van tv-series op een rijtje.

Links rijden

Je kunt zeggen wat je wilt, maar het is wennen in Engeland. Ze doen ALLES verkeerd om. Links rijden, links de trap op of af, en als je de straat over wilt steken moet je eerst…rechts kijken. Ze betalen niet met Euro’s maar met ponden, en op een weegschaal weeg je jezelf in stenen… En hoewel ze the Metric System in de jaren tachtig al ingevoerd hebben, noemen ze me nog steeds een zesvoeter.

Toen we net waren verhuisd naar Engeland reed ik ‘s avonds laat door een dorpje naar huis. Geen verkeer op de weg en ik stond op automatische piloot. In mijn spiegel zag ik koplampen verschijnen. Het duurde even voor het tot me doordrong dat de lampen mij volgden…

Ik ging de hoek om richting de snelweg en Koplamp volgde mij. Met alle verhalen die ik op dat moment had gehoord over overvallen op de weg voelde ik me niet al te veilig. Ik besloot gas te geven en te maken dat ik op de snelweg kwam. Koplamp kwam ineens snel dichterbij. Ik gaf nog een dot gas en toen flitsten ineens twee blauwe zwaailichten aan. Politie. Shit. Ik schrok me ‘t apezuur en was gelijk ook wel opgelucht. In ieder geval zou ik mijn geld niet meteen kwijtraken. Alhoewel…

De agent klopte op mijn raam. “Are you having a laugh, mate?” Nee dat had ik zeker niet, hoezo? “ Papers please.” De autopapieren gingen door het raam. “Is this your car?” vroeg oom agent. Nee, dit was een geleende auto want ik had er nog geen aan kunnen…. “ Drivers license please.” Ik wist niet wat ik fout had gedaan, maar ik was er niet gerust op.  De agent liep met alle papieren weg naar zijn auto, toen ik hem hoorde lachen. Toen hij terugkwam vroeg hij: “Can I ask you where you are” Tuurlijk. In Andover. Ik wees naar een naambord een eindje terug. “Yes I know that. Can you tell me where that is, Andover. As in which country are you in?” Dacht hij nu echt dat ik dronken was of zo? Was HE having a laugh now!?! Engeland natuurlijk! Waarom vraagt ie dat? “Correct, and do you know where we drive in England…?” Ineens begon het me te dagen. Ik had de hele route door het dorp rechts gereden!!  En aangezien ik geen verkeer op de weg had gezien, had ik ook niks in de gaten! Oom agent vond het allemaal heel grappig. Toen hij mijn NL rijbewijs had gezien begreep hij waarom ik reed waar ik reed.

Ik heb ruim twintig minuten met hem staan kletsen over Kullit en Ven Besten en Ven Nistelroy, hoe vriendelijk de nederlanders waren, en hoe goed ze engels konden praten. En passant vertrouwde hij me toe dat hij in Nederland ook aan de verkeerde kant had gereden. Maar hij had geen collega gezien. Ik wist dat het geen zin had om hem te vertellen dat dat vaak het geval is in Nederland. Hij liet me gaan met een goed geoefende “Goedmiddak” en zwaaide me na. Die Bobbies hier vallen toch best wel mee….

Kermis in de hel

Vanochtend scheen de zon (een beetje). Daarna regende het. Nu regent het terwijl de zon schijnt.

Ik heb de parasol opgezet en nu ga ik eronder zitten in de regen terwijl de zon schijnt.

Eén jaar Tink Online

Tot mijn verbazing zag ik net toevallig dat ik gister een jaar bestond. Nou ja, niet ik zelf, maar dit weblog. Joh! ! Ik kwam er toevallig op omdat ik mistroostig het weer van nu vergeleek met een jaar geleden. Toen was het zo heet dat de mussen van het dak vielen en dat we een sproeiverbod kregen. Nu valt er niks van het dak en de plantjes, het gras en de struiken staat er verregend bij.  Eén jaar Tink Online. Ik begon in het engels, vanwege familie en vrienden die zo de gelegenheid kregen om beter bij te blijven. Nou, geen familie te zien, vrienden ook weinig. Enkelen lezen wel (mijn moeder, zus en zwager en wat vrienden ook) maar reageren doen ze niet. De rest van mijn lezers wel. Bedankt allemaal voor het lezen hier allemaal! Zonder jullie was het toch zo gezellig niet!  En als cadeautje voor jullie en mezelf open ik vandaag ook mijn wallpaper site(-je). 

De man van de Hedge Witch

Soms gebeurt het wel eens dat mensen reageren op een oud stukje. Dat valt haast niemand op, behalve mijzelf natuurlijk. Zo schreef ik onlangs een stukje over mijn buurvrouw die zichzelf een heks noemt. Het was eigenlijk een satirisch bedoeld stukje over iemand met een hoop geschreeuw en weinig wol. Er kwam gisteren een reactie op dat stukje van Rick. En die was te mooi om onopgemerkt te laten, dus vroeg ik Rick of ik het op een betere plek onder uw aandacht mocht brengen en dat mocht. Hier word ik heel blij van

 "Ik ben getrouwd met een heks. Neehee... niet met die aan de overkant, al moet dat ook een belevenis zijn.

Bedoel ik daarmee dat ze in het holst van de nacht rondvliegt op een bezem? Nee... niet wakker te krijgen in de nacht. Eet ze jongetjes en meisjes voor het ontbijt? Integendeel : ze let heel erg op haar lijn - al weet ik ook niet waarom, slank als een den. Is ze de bruid van de duivel? Nou.. ze IS met mij getrouwd (gemene lach) en bigamie doet het nergens goed in deze westerse wereld... Trouwens: de duivel is een verzinsel van het christendom, hij bestaat niet in heksendom. Geen partij voor mij dus. Ze heeft ook geen giftige appels en valt geen onschuldige prinsessen aan. Nee ze is gewoon een Hedge Witch. Een kruidenvrouwtje. Zonder pukkel op d'r neus of russisch hoofddoekje. We hebben ook geen kat meer, alleen maar een hond. Maar als HedgeWitch probeert ze wel zoveel mogelijk ook het wiccapad te volgen. En ik.. ik volg gewoon gezellig met haar mee:)

Das lang niet altijd even handig hoor!! Je weet tenslotte maar nooit of je iets doet waardoor ze een betovering op je los laat. Soms als ik thuis kom hangt er ineens weer iets aan de muur wat moet drogen - niks engs hoor, gewoon kruiden en zo. Ik probeer het vaak tevergeefs voor me te houden dat ik weer eens verkouden ben, want dan moet er een kruidenthee tegenaan. Niet altijd even smakelijk. Maar ja, ze wil me beschermen, en niet alleen mij, ook de hond, het huis, de tuin... je snapt het wel. Thuiskomen na een lange warme dag werken is ook niet altijd even veilig. In de keuken stond naast een brandende kaars en een wierookstokje een heerlijk koel glas water. " ze is ook zo zorgzaam" dacht ik nog en nam een flinke slok... FOUT. Het smaakte nogal zout, en net op dat moment kwam mijn vrouw binnen. "WAT DOE JE NOU !!!! JE DRINKT VAN DE GEESTEN VAN HET NOORDEN !!! Nou, de geesten kwamen er heel snel in een lange straal uit. Nadat ze mij ervan overtuigd had dat ik niet vergiftigd was werkte ik snel een biertje weg. Ze wist niet wat het zou doen voor mijn karma....

(lees verder...)

In de gloria!

Ik had het nooit gedacht. Trouwen in zo'n jurk en een boeketje en een bruidsmeisje was tuttig en niet aan mij besteedt.
Tot nu dan. Vandaag heb ik mijn trouwjurk gekocht en ik ben helemaal in de gloria! Roze wolken, ik zweer het! Hehe...

Eigenlijk zou iedereen een Tardis moeten hebben

Beste LogLezer,

Ik werd gevraagd om op deze Gastvrije Vrijdag een duit in het zakje te doen. Laat ik dat even nuanceren.... Ik werd eigenlijk gedwongen. Waarvoor dank!

Dat ik gevraagd, nee gedwongen ben om iets te schrijven voor deze weblog zou bijna kunnen suggereren dat ik iets te vertellen zou hebben of misschien zelfs een interessante persoonlijkheid zou zijn. Niets van dat alles ben ik bang... Ik studeer, heb een bijbaan en dan heb je mijn leven wel, in een notendop.

Voor degene die deze weblog regelmatig leest en zich ook niet kon inhouden om te kijken wie deze gastlogger vandaag is, heeft kunnen zien dat ik deze log onderteken met Tardis. Dat vraagt natuurlijk enige uitleg gezien het feit dat Tink een kat heeft die Tardis heet.

(lees verder...)

Met blokken spelen

Leuk spelletje 

De Lachende Ambtenaar

Ik heb een uittreksel uit het geboorteregister nodig en aangezien ik in mijn geboorteplaats was, was ik naar het gemeentehuis getogen.

'Ik ga trouwen', zeg ik tegen de meneer achter de balie terwijl ik mijn paspoort voor zijn neus schoof. 'Gefeliciteerd'', zegt de meneer en lacht schaterend zijn tanden bloot. Sullig lach ik mee en bedank hem.

'Bent u hier geboor'n?', vraagt de meneer. Als ik bevestigend antwoord legt hij opnieuw zijn hoofd in zijn nek en schaterlacht weer.
'Waorumme dah'n?', lacht hij. Voor ik ook maar een antwoord kan verzinnen op deze vraag, buldert ie alweer van het lachen.
'Omdat oe olders hier woond'n nauurlijk!' Ik lach nog steeds sullig en hoop dat het goed komt met dat uittreksel.

Na een paar minuten is hij terug, mét uittreksel. 'Ik weet het goede antwoord', roept hij stralend, 'omdat ut hier zo moooi is!, daorumme ben ie hier geboo'rn!'

Speciaal voor Ré

Omdat hij geslaagd is. Omdat het zo'n fijn jong is en ik bewondering voor hem heb. Dat kan ik nu schrijven zonder dat hij in verlegenheid raakt, want hij is toch op vakantie .

Ré is de initiatiefnemer van de stichting in oprichting: Jeugdhart. Al meer dan een jaar zet Jeugdhart zich in voor een geweldloze samenleving. Zinloos geweld lijkt helaas niet meer weg te denken uit onze maatschappij. Volgens Jeugdhart moet je ingrijpen in de fase waarin je als mens wordt gevormd, namelijk als kind. Via acties, discussies en confrontaties wil Jeugdhart proberen de jeugd van Nederland op een nieuw spoor te krijgen. Geweld hoort immers niet thuis in een modern en vrij land.

Ook is er binnen Jeugdhart een nieuw onderdeel gevormd. Namelijk het SSF ( Sedar Soares Fonds ); een fonds dat de nabestaanden van slachtoffers van zinloos geweld een steun in de rug geeft. Het Sedar Soares Fonds zorgt onder meer voor de opvang en begeleiding van nabestaanden, zoals: steun geven bij o.a de begrafenis en het regelen van een weekendje er tussenuit. Het fonds verzacht zo veel mogelijk het leed van de nabestaanden.

Het SSF is onlangs met een speciale wervingsactie gekomen. Zij hebben Suzanna Lubrano gevraagd om het lied dat zij op de herdenking van Sedar Soares zong op single te zetten. Dat lied heet: Silêncio- Stilte. Misschien heeft u het al eens gehoord. U kunt de single kopen voor 5 euro in de platenzaak. Een gedeelte van de opbrengsten zal naar het SSF gaan.

Ik ben onbeschaamd aan het promoten. Ik heb hem al. U ook?

Silêncio - Stilte van Suzanna Lubrano ( bestelnr : 1950777).

Weg

Ben de komende dagen onder verschillende dokters- en ziekenhuispannen. Laten we hopen dat het vanavond goed komt en dat we het weekend een oranje finale hebben. Tot dan

Joechei

Piper

Op 14 juli vorig jaar vonden mijn toenmalige buurvrouw en ik 4 kittens in de gezamenlijke achtertuin. Toen we ze vonden moeten ze een week of 3/4 zijn geweest. Een snelle rekensom leert mij dus dat Piper deze week ergens een jaar wordt

Want Piper was één van die kittens. Hier en hier kan je alles lezen (in het engels nog) wat er toen allemaal gebeurde. Piper was erg ziek en dat is nog een aantal malen geweest. Nachten heb ik opgezeten en ik heb haar dagen in een soort draagdoekje bij me gehad.  Zo zag ze er toen uit:

Ik hoefde het allemaal niet alleen te doen, want Tardis ontpopte zich als surrogaatmoeder:

Vrolijk is ze altijd geweest. Zelfs toen ze heel erg ziek was.

Tis nu nog steeds een klein opdondertje, maar gezond en sterk. In staat om het hele huis op zijn kop te zetten, altijd lief en vrolijk. Geen dag is hetzelfde met Piper om je heen

Advertentie

Stress

Fokke en Sukke

Monopoly

Het zag er urenlang erg slecht voor me uit. Ik had zware hypotheken en was bijna failliet. Ik had het moeilijk en kon me nog maar net staande houden. Totdat Niells om kwart voor drie vannacht plots twee keer terecht kwam op mijn Kalverstraat, mét hotel. En toen op de Blaak, mét hotel. Toen kon ie wel inpakken. Wat heb ik heerlijk geslapen daarna. Een spelletje winnen is goed voor je nachtrust. Hopelijk vanavond ook, maar daar heb ik geen invloed op.

Dixie

Waar ik ben weet ik niet precies. In de eerste instantie doet het aan een kerk denken vanwege de hoge ramen, maar als ik beter kijk zie ik dat het een houten schuur is. Door de spleten tussen de planken sijpelt diffuus zonlicht. Door de hoge ramen komen bundels zonlicht binnen waarin stof dwarrelt. Het is er warm, aangenaam warm. In de verte hoor ik dixie muziek.

Als ik me richting de muziek begeef merk ik dat mijn lichaam niet van mij is. Ik kijk omlaag en zie dat ik een jurk draag waarvan het bloempatroon verschoten is door vele wasbeurten. In de hoek hangt een spiegel. Het gezicht dat me aanstaart is niet het mijne, maar dat van een oude zwarte vrouw. Ze lijkt wel honderd jaar oud, maar tegelijkertijd ook leeftijdsloos.

Ik schuifel met het oude lichaam van de vrouw naar een bar in de hoek van de schuur. De muziek blijkt te komen uit een oude grammofoon met hoorn en opwindmechanisme. Er komen mensen binnen. Van naast de bar bekijk ik ze, ze letten niet op mij. Het zijn mensen in allerlei soorten en maten. Vrouwen, mannen, zwart, wit, geel en rood. Ik zie een chinees, een jood, een arabier. Ze ruzieën met elkaar. De ruzie lijkt te draaien om wie het eerst mag dansen en met wie. Ik laat ze begaan en lach een klein glimlachje.

Op de bar staat een kan met olijfkleurige drank die ik uitschenk over kleine glaasjes. Ik zet alles op een blad en loop dan naar het groepje mensen toe. Zodra ze me aan zien komen, wordt het stil. Als vanzelf gaan ze aan de kant als ik langsloop en geven me de ruimte om de glaasjes uit te delen. Dan begint er iemand aarzelend weer over de ruzie. Ik begin te spreken en meteen valt het groepje weer stil en luistert met eerbiedige aandacht als ik een verdeling maak over het benutten van de dansvloer.

Iemand kust me. 'Dag meisje, ik ga naar mijn werk'. Het is Niells' stem. Met een schok zit ik rechtop en merk dat ik in bed lig. Niells zegt nogmaals dat hij naar zijn werk gaat en zwaait en trekt de slaapkamerdeur achter hem dicht.

huilen

Tis vandaag huilen geblazen, jee hee. Eerst bij Neneh. Toen bij Hansje. Daarna bij Paola en dat kwam eigenlijk weer door Neneh.

Hou d'r eens mee op zeg, ik heb geen zakdoeken meer.

Op zoek

Ik ben op zoek naar mijzelf.
Op zoek in niemandsland.
Daar waar niemand iets is.

Ik verdwaal in een zoektocht.
Want waar moet ik heen?
Ik mis mezelf
en wil weer zijn als voorheen.

Maar als ik dan ga zoeken
vind ik al gauw wat ik zocht.
Een verlaten ziel,
die alleen maar wat aandacht zocht.

Gedicht van Ré

Beschuit met muisjes!

Mijn vriendin was vandaag op visite. Halverwege de middag checkte ik het eendennest. Het was leeg en Mama Eend en kuikens waren gevlogen. Later bracht ik mijn vriendin naar de bushalte en oh wonder, in het water zag ik Mama Eend met 9 kindertjes!!

Gauw de camera gehaald en lekker in het gras gaan zitten om ze eens uitgebreid te bekijken. Ik ben tenslotte een beetje peettante of zo .

 

Geneuzel

Gisteravond NOS Journaal. Presentratice in de studio, verslaggever bij de Beurs van Berlage.

'Ja en toen verscheen Lubbers ineens op het Damrak, stak over en verdween door een deur die eerst dicht zat en die, toen Lubbers verscheen, op raadselachtige wijze ineens open zwaaide'.

'Zou Lubbers de pers ontlopen, denk je?'

'Ja, hij ontloopt duidelijk de pers want hij stak over op topsnelheid en verdween door een deur die eerst dicht zat.'

'Maar waarom zou hij dan de pers ontlopen, denk jij?'

'Omdat hij vooralsnog de pers wil ontlopen en niet in het openbaar wat wil zeggen. Hij ontliep ons zeker, er was maar 1 camera die hem zag, en er was niks te zien, want hij stak zelf snel over'.

Drie minuten kostbare Journaaltijd verkwanselt aan onnozel geneuzel. Waarvan komt bij de u de stoom uit uw oren?

Meester Smit

Meester Smit was de meester van de 5e en 6e klas van de lagere school (zo heette dat toen nog). Ik moet nog bijna dagelijks aan Meester Smit denken. Meester Smit was in mijn ogen stokoud, maar ik denk dat hij toen net aan tegen de 60 liep.

Meester Smit was een strenge meester. Als hij 's ochtends de klas binnenkwam werden wij geacht naast ons schoolbankje (met vak, gleuf en gaatje voor de inktpot) te staan. Dan zei hij 'dag klas' en wij zeiden dan 'dag meester' en toen mochten we gaan zitten. Rechtop zitten wel te verstaan, met je armen over elkaar. Op een klein bordje links van de deur schreef Meester Smit elke dag een psalm, gezang of bijbeltekst die we 's anderendaags uit ons hoofd geleerd moesten hebben. Na het ochtendritueel van groeten dreunden we dan het uit ons hoofd geleerde op. Meester Smit hechtte aan rechtopstaan, netjes schrijven, je vakje netjes houden en beleefd zijn.

Dat klinkt allemaal alsof het vreselijk was, maar dat was het niet. Meester Smit was namelijk een hele lieve man, die zijn leven wijdde aan het onderwijs en het bijstaan van de kinderen die hem werden toevertrouwd. Dat voel je, als kind. Hij had een prachtig handschrift. Eén deel van het bord was gereserveerd voor plantennamen. Elke dag mocht een kind een plant of bloem meebrengen. Meester Smit vertelde ons wat dat voor plant of bloem was, schreef de naam dan in dat prachtige handschrift op het bord en de bloem werd gedroogd in het herbarium. Ik had een herderstasje meegenomen en tot op de dag van vandaag kan ik geen herderstasje zien zonder aan Meester Smit te denken. Het was een drama in de klas toen een invalmeester (Meester Smit had zijn enkel gebroken) alle plantennamen genadeloos wegveegde omdat hij ruimte nodig had op het bord.

Meester Smit was erg begaan met de natuur. Iets op straat gooien was uit den boze. Dat hoorde in een vuilnisbak. Als ik iemand iets achteloos op straat zie gooien denk ik: 'Dat mag niet van Meester Smit'. Ook liet hij ons beloven dat we nooit, maar dan ook nooit, zouden gaan roken. Iedereen beloofde dat, op 1 kind na. Maar van haar wisten we dat ze stiekem eens gerookt had en erg ziek was geworden. Wonderlijk dat zij het juist niet beloofde. Ik beloofde het wel, maar heb me er niet aangehouden. Schande, had ik maar beter naar de meester geluisterd. Waar ik wél naar geluisterd heb, is naar zijn mening over studeren. 'Kinderen', zei hij vaak, 'studeren gaat niet zonder papier'. Dat advies is voor mij van onschatbare waarde gebleken. Het in eigen bewoordingen opschrijven van de te bestuderen stof heeft mijn studerende leven een stuk prettiger gemaakt. Dat en de discipline die Meester Smit me heeft bijgebracht.

Meester Smit -  niets dan goede herinneringen.

Jij schaamt je ook nergens voor he!

Iemand vroeg mij van de week: Jij schaamt je ook nergens voor he!
Daar moest ik even over denken maar.. uhm... nee. Of.. nou ja... soms wel voor wat natuuk, maar dat heeft iedereen wel eens.
Nu bijvoorbeeld schaam ik me voor m'n keuken. Hij is een beetje vervallen. Dus als ik visite krijg, schaam ik me daar wel een beetje voor. Of als ik dan de plee niet heb schoon gemaakt bevobbeld. Dan ook. Maar meestal maak ik die wel schoon. Eigenlijk altijd wel, maar je kan je dag weleens niet hebben he. Zoals vandaag. Maar dan weet ik ook zeker dat ik geen visite krijg.

En verder... ja dan doe ik wel eens stomme dingen, en dan schaam ik me ook. Soms te impulsief, en dan denk ik achteraf... ja dat had ik beter niet kunnen doen, en dan schaam ik me ook wel een beetje. Geen gekke dingen hoor, maar nou ja, lekken uit msn bevobbeld.. dan denk ik: ja eigenlijk had ik dat niet moeten doen.

Of mijn haar worteloranje verfen. Dat is even leuk maar later als ik dat terug zie, schaam ik me wel een beetje. Dan denk ik: het ziet er ook niet uit! Maar op dat moment vind ik dat best leuk, en maakt het me geen ruk uit wat een ander er van vind. Maar als ik nu die fotos zie... ja dat had ik beter niet kunnen doen.

Verder zou ik me in badpak echt doooodschamen. Dat ziet er echt niet uit. Maar ja, dan moet je naar de sportschool en dan schaam ik me liever die paar dagen dat het mooi weer is. Op vakantie ga ik toch niet, dus daar hoef ik me niet druk om te maken. Maar dat is wel erg eigenlijk. Daar zou ik toch wat aan moeten doen. Het besef is er wel hoor, heb zelfs gister de sportschool weer gebeld. Daar schaam ik me ook voor trouwens. Ik, het toonbeeld van luiheid, ga naar de sportschool. Maar ze wilden een intake gesprek. Vast om te zien of ik te redden ben ghehe, maar dan moest ik vanavond op de fiets, en sjees das me toch een eind fietsen dus ik sla even over.

Verder schaam ik me niet echt. Niet heel echt. Soms wel. Dat ik dan teveel praat. Of te aanwezig ben. Of heel hard lach. Ik lach echt hard. Belachelijk gewoon, maar ik kan het niet helpen. Heb jaren stiekum gegniffeld. Maar dat is helemaal stom. Daar zou ik me eigenlijk voor moeten schamen. Maar dat was op dat moment zo, ah puber he, dan is alles stom. Maar toen kon ik nog wel in badpak. Toen was ik lekker slank. En jong. Ghehe nou lach ik te hard en kan ik niet in badpak. Ja soms kan het raar lopen.

Net als gister dus, ik vertelde Karin dat ik de sportschool had gebeld. Die verbijsterde blik op haar gezicht, ze was helemaal in shock. Haha was wel grappig, hoewel ik eigenlijk wel kon janken, want ik haat sport! Maar goed. Ze was geschokt, ik ook wel eigenlijk maar ik zei stoer dat ik er weer heel veel zin in had. Niet echt. Maar ja. Je moet wat. Daar zal me het lachen wel vergaan, dus dan lach ik wat minder, maar ben wel weer toonbaar in badpak. Dan nog een ander hoofd en klaar ben ik. En verder.... nee verder schaam ik me nergens voor. Misschien mn gebrek aan studie. Maar ook dat wil ik aanpakken. Maar ja ik heb zoo ontzettend weinig studie gehad dat ik niet eens weet wat er te studeren valt 
Geschiedenis wil ik wel graag, maar wat kan je er nou mee dan. Ben wel gek op oorlog, Napoleon, Hitler, jaaa erg maar ik wil er wel meer van weten. Is dat iets om je voor te schamen? Ook niet he. Niet echt. Nou verder weet ik dus niets.

Ik ga koffie zetten, want dat stel ik al sinds 20:15 uit. Zo lui ben ik.. ik zit 4 passen van het koffiezetapparaat af, en nog geen zin om op te staan. Nou ik ga eens in de benen. Waar ik me ook voor schaam hoor. Maar dat komt goed! Ooit...

Caroline

Van dit en me dat

Het is weer vrijdag en vanavond is er weer een gastlogje te lezen. Ditmaal van Caroline. Ondertussen broedt Mama Eend nog steeds op haar eitjes. Ik las dat dat broeden wel een maand kan duren. Afgezien van heel soms even eten en drinken komt ze niet van het nest af. Je ziet haar vermageren. Ik had er nog nooit bij stil gestaan dat broeden zo'n aanslag pleegt op zo'n Mama Eend. Papa Eend is er, ondanks zijn macho brallerig gekwaak, allang vandoor.

Verder met een persoonlijke noot: ik sta nummer 1 op de wachtlijst voor revalidatietherapie. Kan binnenkort beginnen met 2 dagdelen per week. Ik kijk er naar uit. Dat had ik niet kunnen denken eigenlijk. Helaas is de WAO er ook door inmiddels. Daar sta ik minder graag bij stil, maar ik laat het nu maar even over me heen komen om het allemaal te verwerken.

J.K.Rowling Official Site

De auteur van de Harry Potter boeken heeft een eigen website geopend. Het is een erg leuke site geworden, waar je lekker een tijdje kunt neuzen. Erg gelachen om het stukje dat ze een Harry Potter-chatbox op ging laatst onder een nickname en speculeerde (lees: hints gaf) over een mogelijke afloop van het volgende boek en dat iedereen d'r voor gek verklaarde en beslist niet geinteresseerd was. Aanrader voor Potter fans!

Zucht...

Als alle Belgen nou gewoon hun mond hadden gehouden, dan had ik niet overal op internet hoeven lezen en op tv hoeven zien wie vanavond Peking Express gaat winnen. Dat weet ik dus nu al. Weg spanning!

Mijn buurvrouw is een heks

Mijn buurvrouwen van rechts en links zijn respectievelijk prettig gestoord en hoogzwanger. Niks mis mee. Maar mijn overbuurvrouw is een ander verhaal. Ze is een heks. Dat bedoel ik niet lullig, nee nee, dat u mij niet verkeerd begrijpt. Voor haar dagelijkse werk verkoopt ze sex-artikelen, in haar vrije tijd is ze een heks.

Menig maal bij volle maan loeren Niells en ik 's avonds door de gordijnen in de hoop een glimp op te vangen van de overbuuv als zij tegen de maan praat en in volle potten roert. Nog nooit gezien helaas. Ze voert de volle maan-praktijken in de achtertuin uit. Daar hebben we geen zicht op. Met de buurvrouw van rechts heb ik al een plan bedacht voor de volgende volle maan. Dan zullen we omsluipen en de boel van de andere kant aanschouwen. Want we moeten een keer gezien hebben waar iedereen over praat. Want vooralsnog hebben we geen aanwijzingen dat het waar zou zijn. Alhoewel er wel een heksenbezem voor de deur staat. En ze kan ook behoorlijk krijsen. Dus zeker weten doen we het niet. We zullen voorzichtig zijn, dat beloof ik u.

Van apekoppen en fietsen

"Ze is stom, echt zo stom!" "Ja, echt stom. Als je haar weer ziet zeg je maar dat ze een apekop is".

Ik word langzaam wakker in mijn luie stoel in de tuin. Tardis ligt aan mijn voeten, mijn boek is van mijn schoot afgegleden. Vanonder de klep van mijn petje dat ik tegen de zon had opgezet terwijl ik aan het lezen was, tuur ik naar het tuinhek. Twee mini-jongetjes op mini-fietsjes staan met hun hoofdjes naar elkaar toegebogen te vergaderen.

"Ik weet niet wat een apekop is", bekent het eerste jongetje, "maar ze is gewoon stom en ik wil niet met d'r fietsen". Het tweede jongetje zucht eens diep vanwege zo weinig kennis. "Een apekop is gewoon een .. een... nou, dat je een apekop bent", beslist hij, en daarmee uit.

"Dat ben ik niet!" gilt er een mini-meisje dat op een roze mini-fietsje aan komt fietsen, "dat ben jij!" "Ja!", roept het tweede jongetje, degene die dat meisje net nog stom vond, "gaan we nou nog fietsen of niet?". En weg fietsen ze op hun mini-fietsjes.

"Het leven is zo overzichtelijk en simpel als je klein ben", zeg ik tegen Tardis. Tardis trekt één oog open, draait zich op d'r rug met d'r pootjes in de lucht en valt weer in slaap. Of als je kat bent... voeg ik er in gedachten aan toe.

Mama Eend

Een paar weken geleden kropen er ineens 14 jonge eendjes en mama eend onder de maagdenpalm in de voortuin vandaan. In optocht gingen ze de straat uit, naar daar waar het water ligt. Nooit meer één van terug gezien, helaas.

Gisteravond ontdekte ik alweer een mama eend onder de maagdenpalm. Ze zit braaf te broeden, terwijl papa eend zich druk maakt in de voortuin en op straat. Met luid gekwek houdt ie iedereen uit de buurt. Ben benieuwd hoeveel kindertjes ze deze keer zullen produceren en of ze het deze keer allemaal zullen overleven.

Op de foto ziet u mama eend's snaveltje net onder de maagdenpalm uitsteken:

Ik ben een bofbips!

Al het ellendige wereldnieuws van de laatste week noopt mij ernstig om mijn zinnen te gaan verzetten voordat ik in een dip terecht kom. In mij wordt de roep om een hutje op de hei met de eerstvolgende buren op 20 km afstand weer sterker, dus ik moet eruit. Op vakantie of zo.

Om deze nood althans op korte termijn te ledigen,  want vakantie zit er voorlopig even niet in,  duik ik maar de stad in om te shoppen, want van chocolade eten hou ik niet.

De weeïge kleuren van de aanstaande zomermode overheersen het etalagebeeld. Hmm, dat doet ook geen goed aan mijn humeur, en had ik nou maar mijn jaren 70 outfits bewaard, dan was ik weer helemaal up-to-date geweest.

Het enige wat helpt om mij in een picoseconde weer in een goed humeur te krijgen zijn boeken. En dan vooral véél boeken en oude boeken! Binnen drie minuten sta ik dan ook in mijn vaste antiquariaat en snuif verheerlijkt de geur op van beduimelde bladzijden vol drukinkt. Ik groet Corrie, de eigenaresse, en loop snel naar de Beckman selectie toe. ‘D’r zit niks bij voor je’, roept Corrie. Ze weet precies wat ik zoek, 1e drukken van de boeken van Thea Beckman en Cissy van Marxveldt. Een gedeelte heb ik natuurlijk al. De hele ‘Joop ter Heul’ serie heb ik in prachtig gebonden 1e druk. ‘Kruistocht in Spijkerbroek’ ook. En dat zijn nog maar de meest bekende boeken van deze schrijfsters die ik in mijn bezit heb. Ik zoek er nog maar een paar eigenlijk. Ik kijk Corrie lachend aan: ‘Dat zou ook wel weer toeval zijn nietwaar’?  riep ik terug, ‘Het is de laatste tijd dun gezaaid met 1e drukjes….’

Aangezien de Beckman/ Marxveldt hoek deze keer dus niets oplevert loop ik door naar de theaterafdeling. Corrie draaft achter me aan met een kopje thee in haar hand. Lieve Corrie, ze denkt altijd aan me… ‘Moet je een kruk?’, vraagt ze. Ik knik bevestigend, het wil namelijk wel eens voorkomen dat ik hier een uurtje of 6 rondhang. Corrie loopt naar achteren en als ze terugkomt met een kruk voor mij bedank ik haar afwezig, ik ‘zit’ al in de boeken.

Met mijn neus zowat óp de plank waar de scripts liggen bepotel ik enthousiast een beduimelde uitgave van (M)oratorium van Hugo Claus,  waarin tot mijn grote vreugde mijn all-time favourite grote kleinkunstenaar Willem Nijholt de rol van de vijfde vrouw speelde! Die moet ik in ieder geval hebben! Ik leg het boekje op een stapel andere werkjes een paar planken lager. Mijn oog dwaalt over de rij boekjes waarop ik Hugo en Willem neervlij ……. Grappig, ik zie een stapel boekjes van gelijk formaat met oplopende rugnummers. Dat lijken wel………… Ik slaak luidkeels wat oerkreten, alsof Nederland het songfestival al gewonnen heeft!

Corrie’s neus piept voorzichtig om het hoekje van de stelling. Als ik haar breedlachend aankijk weet ze meteen dat ik weer iets heb gevonden wat voor mij zeer de moeite waard is. ‘Nou Cor, ga maar vast optellen, ik neem de hele rij jaarboeken van het theater mee. Vanaf 1951, de eerste uitgave. Ik ben een bofbips Cor!!’.

Thuisgekomen installeer ik me op de bank en stal de 15 boekjes uit op de salontafel. Práchtig, práchtig!! Verlekkert duik ik de theaterannalen in, lees over vervlogen theatertijden (zo komen ze niet meer terug, nooit meer) en bezie de prachtige zwart-wit foto’s van grootheden zoals Myra Ward, Max Croiset, Paul Steenbergen, Elise Hoomans en Albert van Dalsum, om maar wat namen te noemen.

Vergeten is even alle ellende in de wereld. Maar dat is niet zo moeilijk, want dat is nu net de kracht van theater. Daarom hou ik er ook zo van.

Uw gast-blogger,  ElizabethR

Met dank aan Tink, ik vond het een hele eer om een stukje te mogen schrijven op je site en hoop dat het aan de verwachting voldoet.

Binnenkort in dit theater..

gastlogger (de ~ (m.), ~s)

1 iem. die, meestal daartoe uitgenodigd, bij iem. komt loggen
2 iem. die niet vast aan een weblog verbonden is

Dit staat natuurlijk niet echt in de van Dale. Ik heb het zelf maar bedacht. Er zijn mensen die soms wel eens wat te zeggen, te schrijven of te vertellen hebben. Niet alle mensen hebben daar een platform voor. Ik zag op een Amerikaans weblog dat iemand elke vrijdag gelegenheid gaf om in te loggen op een gast-account om een logje op haar weblog te plaatsen. Dat vond ik een enig idee, maar ik weet niet hoe goed Pivot beveiligd is. Dus doen we het anders. Zou u eens een logje willen schrijven, zonder zelf een weblog te hebben, dan mag u mijn gast zijn. Als u een keer een log wil plaatsen mag u kontakt met me opnemen. U bent van harte uitgenodigd! De stukjes zullen op de vrijdagen geplaatst worden: de gastvrije vrijdag.

Model

Playing

We do not stop playing because we are old. We grow old because we stop playing.

Deur terreur

Sinds ik in dit huis woon, heb ik vaak mensen aan de deur. In de meeste gevallen zijn dat bekenden, maar ook heel vaak, te vaak, zijn dat verkopers van allerhande zaken. De bakkersschool komt wafels aanbieden. Voor het goede doel, dat moet gezegd. Die heb ik gekocht. Ook werden mij al abonnementen aangeboden op diepvriesprodukten. Die heb ik afgeslagen, want wij hebben maar een mini-vriesvakje. Men tracht mij begrafenisverzekeringen te verkopen (ik zal immers ooit dood gaan), alarminstallaties (tis hier allang Fort Knox) en leesmappen (die lees ik in al die ziekenhuiswachtkamers al) aan te smeren. 

Meestal sta ik de aan-de-deur-verkopers toch redelijk opgewekt te woord, ze doen ook maar hun werk. Maar de meneer van vanochtend hoeft niet meer bij mij terug te komen. Hij was irritant. Ten eerste belde hij al hard aan en niet één keer, maar wel drie keer. Mijn hart zat in mijn keel, ik dacht aan brand of een ongeluk. De katten zaten in de gordijnen van schrik. Hij bood mij een cadeau aan van een nabijgelegen zonnestudio (een cadeau tegen betaling uiteraard, "slechts" 15 euro). De verkeerde zonnestudio, want ik ga altijd naar de naastgelegen concurrent. Dus ik wilde meteen al niet. Maar meneer gaf niet op, hij bleef doorpraten, ook al zei ik al zes keer nee. Hij kwam steeds dichter bij de deur, hij was al bijna binnen! Achter hem stond een meisje wat schaapachtig te lachen. Ze vond het volgens mij nogal genant om met hem op stap te zijn. Dat kan ik begrijpen. Na de achtste keer nee wees ik hem resoluut de deur. Heeft u wel eens last van deur terreur?

Kinderkunstenaars

Gefeliciteerd Patrick!

Klikt u mee?

De Auto

We hebben gister een auto gekocht, heel goedkoop. We zijn d'r reuze blij mee! Ik kan zelf wel niet rijden, heb geen rijbewijs, maar het is vreselijk makkelijk om dan toch ergens te komen. We maken al plannen voor een dagje uit zondag. "t Klinkt allemaal een beetje tuttig, maar aangezien ik zelden ergens kom momenteel is het een zaak van enorm belang! En het is onze eerste auto samen natuurlijk ;)

Tis een Peugeot 405 DL, 14 jaar oud. Hij was destijds voor de Amerikaanse markt bestemd, maar is in Nederland gebleven. De hele binnenkant doet Amerikaans aan en het is ook een automaat. De auto was pas laat hier nadat Niells hem ging halen, maar we zijn toch nog een eindje gaan rijden. John Denver en Jerry Lee Lewis aan (want dat past goed bij die auto), lekker touren en meezingen, wat een plezier. Ben er vandaag nog helemaal opgewonden van. Wat een gevoel van vrijheid zeg!

Gossiemijne

Hoe moest ik ook alweer inloggen? ;)

Er komt een tijd (vandaag) dat ik al die aardige, vriendelijke, bezorgde mensen niet langer in spanning kan laten zitten of het wel goed met me gaat. Niet dat ik dat expres doe overigens, maar het kost me te veel energie om mails te beantwoorden. Hoe graag ik ook zou willen. Ik heb echter maar weinig te vertellen en niks anders dan een paar maanden geleden. Niks anders dan een jaar geleden.

Als ik 's ochtends mijn ogen open doe ben ik al moe. Dat blijft zo, de hele dag lang. De pijn is er ook nog steeds, maar pijn went tot op zekere hoogte. Ik weet nog steeds niks meer dan de vorige keer dat ik over mijn gezondheid berichtte. Het wordt hooguit erger en vervelender. Het is heel erg geweest, een tijdje, maar ik knap weer ietsje op. Ik maak weinig mee, want ik kom de deur praktisch niet uit. Met de katten gaat het goed, die hebben het erg naar hun zin in de tuin en soms buiten de tuin. Maar dat vind ik dan weer niet zo leuk, want ze zijn nogal bloeddorstig geworden en brengen wel eens een vogel voor me mee. Daar ben ik dan niet blij mee, maar dat snappen de sukkeltjes niet ;). Met Niells gaat het ook goed, die heeft een al een poosje een nieuwe baan waar hij het erg naar zijn zin heeft.

Van alle toestanden ben ik, tot mijn spijt, ook wat gedeprimeerd geraakt. Ik ben wel erg blij met Niells en mijn familie die van alles voor me doet, ik geniet zelf ook wel van de tuin en het mooie weer af en toe en kleine behaalde overwinningen (zoals een stukje fietsen), maar de kern van Tink is gedeprimeerd. Ik vind er zo maar weinig aan. Maar dat zeg je niet gauw, want voor bovengenoemde mensen is dat niet leuk, ook al weet ik dat ze het wel begrijpen. Ik sta nog steeds (al een jaar) op de wachtlijst voor revalidatietherapie, ik hoop dat ik nou eens mag beginnen. Ik keek er niet zo naar uit, maar nu verlang ik er echt naar in de hoop wat mobieler te worden.

Dit was het nieuws dat eigenlijk geen nieuws is ;). Het doet me goed dat er zoveel mensen aan me denken, bedankt voor de vele berichtjes en e-mails

Prinses Juliana 1909 - 2004

Overal op het net zijn ze weer te vinden, uit alle hoeken en gaten komen ze weer tevoorschijn: de mensen die weer eens iets aangrijpen om het Koningshuis op de hak te nemen. Dit is de laatste tijd met 2 essentiële dingen des levens gebeurd: de geboorte van een kind en de dood van twee mensen.

Tegen deze mensen wil ik zeggen: Je mag van mij tegen het Koningshuis zijn, hoor, je zoekt het maar uit. Maar ga niet zulke dingen aangrijpen om je gal weer eens te spuien. Er is een prachtig mens doodgegaan. En voor de niet geinformeerden en de jongeren onder ons: als er iemand wars was van protocol en het lid zijn van een koningshuis was dat prinses Juliana zelf. Maar ze roeide met de riemen die ze had en leerde om te gaan met het lot dat haar was toe bedeeld in dit leven. Net als wij allemaal.

mail van administration@tinkonline.nl

Het kan zijn dat u een mail krijgt van het (zgn) administratie-team van tinkonline.nl. Let u goed op: deze mail komt niet van mij! In de attachement zit een virus, maak deze dus niet open. Nogmaals: deze mail komt niet van mij.

Even tussendoor

Op dinsdag 23 maart worden in De Melkweg in Amsterdam de Edison Music Awards 2004 uitgereikt. Een van de betrokkenen bij de Edisons heeft laten weten dat de nationale Edison Oevreprijs in de categorie popmuziek naar Frank Boeijen gaat.

Makes me happy .

marieke

Als u eenzaam bent of als u dingen wilt weten over internet, dan kunt u chatten met Marieke

Tink Offline

Moe. Akelig. Ziek. Pauze. Tot later. Ik kom terug.

Conversatie

Ik: "Je moet die portemonnee niet meer in je kontzak doen. Kijk, de gaten vallen in je broek ervan".
Hij: "ok".

Een half uur later.
Ik: "Nou heb je toch je portemonnee in je kontzak gedaan".
Hij: "Ja, waar moet ik hem anders laten?"
Ik: "mannen....."

Kung-Fu

Deze wilde ik u toch niet onthouden.

Solo en Piper

Relax!

Als ik niet meer dagelijks bij u lees momenteel of u ziet mij in het geheel niet meer, dan komt dat niet door u hoor ! Ik heb het echt even druk met allerlei andere zaken dan mijn en uw weblog. Komt vanzelf wel weer tijd voor. Geen zorgen!

Feest!

Tinks Weblog Templates is niet langer! Nee, want zojuist is officieel T&S Plates geopend! De S is van Sandra en de T van mij!

Neem vooral een kijkje, want Sandra heeft 3 mooie templates geleverd !

Raar maar waar

Ik ben even druk ;)

Teleurstelling

Ik ben gewoon te naief voor deze wereld. Als je maar hard genoeg schreeuwt, dan krijg je wat je wil. Ben je gewoon eerlijk over de dingen, en doe je gewoon je ding, dan kan je het schudden. Dat ik daar nog steeds teleurgesteld over raak, maar there you have it....

Vacature

Het hele template-gebeuren groeit. Ik krijg dagelijks mail met allerlei vragen of mail van mensen die templates hebben gedownload. Ik vind het nog steeds allemaal leuk, maar vond het wel tijd een faq te maken van de vragen die ik dagelijks krijg.

Een tijdje terug werd ik benaderd door twee dames die graag mee wilden helpen. Ze maken ook templates en kwamen met de vraag of ze op mijn site mochten posten. Dat vond ik een leuk idee, alleen hebben ze zich helaas teruggetrokken omdat ze ze niet goed genoeg vonden. Nou, dat vind ik zo vaak niet van mezelf. Twee derde van wat ik maak haalt de site niet eens. Maar ik leer elke dag bij, dus ik ploeter vrolijk voort. Wie het niks vind laat het lekker links liggen toch?

Maar het idee is wel in mijn hoofd blijven zitten. Dus.. hebt u talent voor het maken van templates? Maakt u die ook, maar blijven ze op uw harde schijf staan? Vind u dat jammer? Overweeg dan eens om ze ter download aan te bieden en mijn partner te worden. Of kunt u wellicht goed overweg met paintshop of photoshop, maar doet u er niks mee en zou u dat wel willen? Mail me eens! Bent u goed in tutorials schrijven in het Nederlands of Engels, of weet u alles van een bepaalde weblog-tool, mail me dan ook eens!

Piper door het raam (fotolog)

Bedrijfsarts

Ik ben die bedrijfsarts zo zat. Ik heb er al eerder over geschreven, maar de situatie is sindsdien niet verbeterd. Ik probeer vriendelijk, doch duidelijk te blijven, maar ik ben het gewoon zat dat ze het elke keer voor elkaar krijgt om weer te 'vergeten' wat er nu eigenlijk aan de hand is. En we praten al een jaar met elkaar!! De vragen die ze stelt zijn elke keer hetzelfde. En elke keer is mijn antwoord hetzelfde, met een lichte variatie in het antwoord over welke onderzoeken nog lopen. Als ik het over de pijn heb, vraagt ze: 'welke pijn?' Nee, dat heb ik nog maar 85 keer uitgelegd. Ze vergeet dingen, ze zegt dingen die ik nooit heb gezegd, waar ik zelfs niets van weet, ze stelt impertinente vragen over zaken die haar geen bal aangaan en die niks met het hele ziekteproces te maken hebben. Maar het allerergste vind ik dat ze elke vraag met een licht verwijtende ondertoon stelt en dat ze op elk antwoord dat ik geef met een verbaasde blik reageert. En nee, dat verbeeld ik me niet.

Zo zeg

Zeg dan niets, zeg ik dan maar......

To rule or to rock?

Peter Pan

U zult begrijpen dat mijn nickname Tink niet helemaal uit de lucht gegrepen is. Al sinds ik mij begeef op het internet gebruik ik de nickname Tinkerbell of Tink. Dat komt omdat ik gefascineerd ben van het Peter Pan verhaal. Het verhaal en toneelstuk zijn oorspronkelijk geschreven door J.M. Barrie. Het toneelstuk werd voor het eerst opgevoerd in 1904 in het Duke of York's Theatre in Londen. Universal Studios maakte een nieuwe filmversie die in Amerika vlak voor Kerst 2003 werd uitgebracht. Deze week kwam deze film in de Nederlandse bioscopen. Wij zagen hem gisteravond. De film volgt het originele verhaal. Ik wil u zeggen: gaat dat zien! 

PS: U kunt het Peter Pan verhaal online lezen!

He's a rider in the rain

In de jaren 70 en alle jaren daarna draaiden mijn ouders vaak platen van Randy Newman. Zodoende groeiden mijn zus en ik daarmee op. Toen ik uit huis ging raakte ik dat natuurlijk wat uit het oog, want de platen bleven bij mijn ouders. Maar in de jaren 90 kwam Randy wel eens naar nederland, onder andere naar Amersfoort. Het lukte me echter nooit om kaartjes te bemachtigen. Tot eind vorig jaar! Ah, de geneugten van internet! Via de ticketservice had ik voor het concert in utrecht toch maar heel gauw kaartjes te pakken. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn zus en mijn ouders! Een familie-uitje werd het dus :).

Als ik zo in de zaal keek waren mijn zus en ik niet de enigen die met Randy Newman opgegroeid zijn. De zaal zat vol dertigers met hun ouders. Of andersom natuurlijk. Het kleine, wat dikkige mannetje dat het podium opliep is natuurlijk zelf ook al in de zestig inmiddels. Daar zat hij, helemaal alleen achter een piano. In de zaal heerste een opgewonden, verwachtingsvolle stemming. De verwachtingen werden geheel en al waargemaakt. Al was het lastig in dat mannetje Randy Newman te herkennen, toen hij begon te zingen was het duidelijk: Randy Newman op zijn best, alleen met zijn piano. Als hij al een band miste, dan maakte hij dat goed door zelf op de piano aan te geven wat de gitaar was en wat de drums. Als hij een achtergrondkoor nodig had, dan vroeg hij dat aan het publiek. Zo kwam het dat ik, voor het eerst van mijn leven legitiem, heel hard Rider in the Rain kon mee zingen. Normaal zing ik dat onder de douche.

Hij zong nieuwe nummers en oudere nummers. In Amerika is hij niet zo populair als in Europa. Ik begrijp best dat de gemiddelde Amerikaan de cynische zelfspot over het eigen land niet kan waarderen. Maar de gemiddelde Europeaan smult ervan. En ik smulde van het hele concert! Het was geweldig! De sfeer, de muziek, alles was precies goed.

Randy Newman

Mocht u mij vanavond zoeken dan ben ik hier bij hem.

Schoenen aan?

'Botuham pindakaas en appestrop' bestelde mijn nichtje, vanochtend om half 8, toen haar vader haar hier afleverde. 'Jas uit, schoenen uit, muts en sjaal uit', commandeerde ze vervolgens. Zo gezegd, zo gedaan natuurlijk. Ik ben immers best een aardige tante. Onder het genot van een boterhammetje, appelsap en koffie (voor mij) keken we in het half duister naar Teigetje en de Teletubbies. Allemaal tot grote tevredenheid van nichtje.

Tot haar iets dwars begon te zitten. 'Waar is papa?', vroeg ze. 'Papa is aan het werk'. 'Met de auto?', vraagt ze met een frons op haar voorhoofd. 'Met de auto', beaam ik. Maar dan komt er wat haar werkelijk dwars zit. 'Papa schoenen aan?' Ik denk wel dat haar papa zijn schoenen aan heeft gedaan vanochtend. 'Goed zo', zegt ze en buigt zich weer over haar tekening. Maar helemaal goed is het nog niet. 'Niells schoenen aan?', informeert ze. Vast wel. En mama vast ook wel, en opa en oma ook. Ze tuurt naar haar voeten en naar de mijne. Nee, wij hebben geen schoenen aan. Die moesten immers uit vanochtend.

Heeft u uw schoenen wel aan gedaan vandaag?

Prikles

Nou ben ik verpleegkundige en heb veel geprikt in mijn leven. Andere mensen dan wel te verstaan. Maar jezelf prikken is toch net weer even raarder. Over een week twee of beginnen we :)

Verdonk

En ik vind het dan weer verbijsterend dat het lijkt alsof de voorstanders niet kunnen wachten om ze persoonlijk alle 26.000 over de grens te kunnen schoppen, onder het mom van 'regels zijn regels'.

Menu

Carpaccio van runderlende, een lasagne met zalm, courgette en een romige béchamelsaus, twee witte wijntjes en een koffie verkeerd.

Meer kon er niet bij.

Goede morgen

Ik ben geen echt ochtendmens. Ik ben ook geen uitgesproken avondmens. Ik ben meer een middagmens. Normaal gesproken functioneer ik het allerbest ergens tussen 3 uur 's middags en 8 uur 's avonds. Als anderen 's middags een dipje krijgen op het werk en naar huis verlangen, dan ben ik er helemaal bij.

Nu ik ziek ben ligt het anders. Mijn energie is spaarzaam en wordt grotendeels verslonden door pijn. Vooral 's avonds en 's nachts is die op zijn hevigst. Ik wist eerst niet hoe ik daar mee om moest gaan, maar ik geloof nu dat ik het wiel heb uitgevonden. Ik moet vroeg opstaan. Ook al ben ik niet uitgeslapen vanwege wakker liggen, ik moet er vroeg uit. Want dan is de pijn te hanteren en voel ik me op mijn best. Wat ik eigenlijk zou moeten doen is 's middags even naar bed. Maar dat komt er weinig van, ik hou er niet van om overdag op bed te liggen. Maar soms moet ik wel anders red ik de avond niet. Dus was het heel vroeg vanochtend. Ik voel me niet opperbest, maar beter dan als ik was blijven liggen. En het is lekker stil, zo 's ochtends vroeg. En ondanks de regen ontdekte ik toch net wat ochtendstond achter de wolken. En de katten vinden het gezellig. De koffie was ook lekker. Straks komt de pijn terug. Nu ben ik heel eventjes pijnvrij. Lekker!

The return

He has come, he is here,
My love has come home,
The minutes are lighter
Than flying foam,
The hours are like dancers
On gold-slippered feet,
The days are young runners
Naked and fleet --
For my love has returned,
He is home, he is here,
In the whole world no other
Is dear as my dear!

Sara Teasdale

Jaren van mijn leven

Het zal mij niet verbazen als ik voortijdig grijze haren krijg. Net zo grijs als de haren van Piper.

Vanochtend had ik het tuimelraampje boven de keukendeur even open gezet voor wat frisse lucht. Tardis, Lotje en Solo waren buiten. Piper mag nog niet naar buiten, want ze moet nog gecastreerd worden. Daar is ze het niet mee eens, dat laat ze meestal luidkeels weten, maar dat is dan dikke pech. Ik ging douchen. Toen ik terug kwam in de keuken om koffie te zetten zag ik Tardis via de, inmiddels beruchte, druivenrankhouder het tuimelraampje inklimmen. 'Oh', dacht ik, 'dat is ook een manier om weer binnen te komen'. 'Tja meid', zeg ik plagerig tegen Tardis (ik lul wat af met die katten de hele dag), 'het logeerkamerraam is dicht he?'. En terwijl ik koffie zet en me verbaas over de vindingrijkheid van Tardis, schiet ineens mijn hart in mijn keel. Tardis vindingrijk? Dat is ze helemaal niet!! En het is hier veel te stil in huis! En als Tardis met d'r dikke lijf door dat raampje kan, kan Piper het met d'r mini-lijfje zeker!

Onmiddelijk ga ik op zoek naar Piper. Nergens te bekennen. Ik durf niet, maar loop toch naar het raam. En wie zit daar, op d'r kontje in het gras? Jawel, Piper in hoogsteigen persoon! Jaren van mijn leven kost me dit!

Heerlijk

Het leek wel lente vandaag! Ik heb er helemaal zin in ineens. Nou ja, ineens...  Ik hou helemaal niet van de winter dus ik kijk sowieso naar de lente en de zomer uit. We hebben nu ook voor het eerst een eigen tuin. Of twee eigenlijk want er is ook nog een voortuin. Ze liggen er allebei anominabel bij. En ik heb geen verstand van tuinieren. Daar moest ik maar eens heel gauw wat aan doen! Heeft u nog wat goede tuintips voor een beginner?

Ter opvulling van het lege vlak

Arme Piper, dat ze ter opvulling wordt gebruikt! Maar ach, is ze niet lief?

Pivot weer aan de praat

Terwijl een aantal andere webloggers aan de wandel zijn in een zonovergoten Amersfoort om naar witte tijgertjes te kijken, zat ik, een paar straten verderop, niet stil. Ik heb mijn teleurstelling dat ik niet mee kon verbeten en me weer op Pivot gestort.

Het is best aardig gelukt. Minder foutmeldingen dan de vorige keer, het lijkt allemaal wel te werken. Er zijn nog twee bugjes: de smileys zijn niet klikbaar (maar dan typt u maar wat) en uw url onthoudt Pivot niet (ik ken toch de meeste urls uit mijn hoofd, ja 'tis belachelijk). Dat is allemaal niet mijn schuld, maar dat zit in deze versie van Pivot. Dat u dat weet :). Ik vind al dat gepruts en uitzoekerij wel leuk, eerlijk gezegd.

Omdat ik toch bezig was heb ik meteen mijn leeslijst in een leuk pop-upje gestopt. Hij werd wel erg lang zo aan de zijkant. Ik geloof dat er verder niet veel veranderd is, dus u zal er allemaal niet veel van merken. Bij de geschiedenis vind u mijn Blogger-archief. Ik durf het niet te converteren, zo dapper ben ik niet. Bovendien ben ik dan meteen al uw aardige (of minder aardige) comments kwijt. Dat is ook zonde. Dus is het hier wederom weer wat leeg en zal ik moeten bijschrijven!