Zo raar

Ik kan er al de hele week niet over uit. Ik hoor maar verhalen over sneeuw, over gladheid. Ik zie het op het journaal, zie foto's op internet, hoor het van familie.

We krijgen er hier helemaal niets van mee. Er ligt een poedersuikerlaagje sneeuw. En dat was het. Alsof we in een ander land wonen. Ik vind het zo gek!

Viltzeepje

Men neme wat wol, een stuk of blok zeep en een kom water. Men wikkelt de wol om de zeep, maakt het een beetje nat en gaat wrijven en wrijven en wrijven en wrijven en nog eens wrijven. En dan heb je een viltlaagje om je zeepje.

Wat is het nut, vragen sommigen (en ze weten zelf wel wie ze zijn ). Nut? Het heeft geen nut, behalve dat het leuk is en ontspannend ! En deze zeep glibbert niet zo in kleine kinderhandjes.

De kleinste is van Pauline, de grootste van mij.

Zelfportretje van een Plientje

Eigenlijk was het de bedoeling om dit 'Zelfportret van Paulientje' aan Josje van K3 te geven.

't Arme wicht had zich er al weken op verheugd. Een concert van K3. Maar door de sneeuw en gladheid op de wegen en stilstaande treinen zijn we er nooit gekomen. Ze vond het erg, maar droeg het als een dappere dodo. We hebben er maar een leuke dag van gemaakt

Van het geheime cadeautje

De volgende jarige in dit gezin komt er alweer aan en dat is N. Ik heb een cadeau voor hem gekocht (hij klaagde dat hij in al die jaren nog nooit een verjaardagscadeau van mij had gehad, de stakker). 

Het cadeau werd vandaag bezorgd (we blijven wel in de comfortzone natuurlijk) en het cadeau bleek nogal groot uit te vallen. 'Waar verstoppen we dat nou', vraagt Pauline me terwijl ik het gevaarte de trap ophijs. Onder het bed leek de enige plaats waar het a) zou passen en b) waar N. het niet zou vinden. Zo geschiedde en ik liet Pauline beloven, met haar hand op haar hart, dat ze niets tegen N. zou zeggen.

Goed, u begrijpt het waarschijnlijk al.

N. komt thuis en het eerste (nog geen hallo kon er af) wat Pauline zegt is: 'Papa, we hebben een geheim. We hebben een cadeautje voor je verjaardag verstopt en het ligt onder het bed'.

Juist!

Nou nog maar hopen dat N. het leuk vindt.

Ik werd ook ooit één jaar

Dit ben ik trouwens 41 jaar geleden (9 december 1968) toen ik 1 jaar werd. En nu allemaal wel "oh" en "ah" roepen en vooral: "wat lijkt Willemijn op je, zeg"

Grootste wens

Plien's grootste wens is uitgekomen. Elke avond heeft ze geroepen: 'Sint, ik wens een gitaar'.

En die beste Sint heeft het gehoord en begrepen!

Hoera!

Vrolijk, knuffelig, goedlachs, eigenwijs, schattig, lief, optimistisch, doorzetter, eerst doen dan denken. Dat is Willemijn in een paar woorden.

En vandaag werd ze één jaar!

Een bijzonder kind, en dat is het

Ramses